บทที่ 953 องค์ชายรัชทายาทหมั้นหมาย

บทที่ 953 องค์ชายรัชทายาทหมั้นหมาย

"เจ้าไม่แต่งให้องค์ชาย ย่อมมีเหตุผลของเจ้า แต่ถึงอย่างไรก็คงต้องมีสาเหตุอยู่กระมัง?" ราชครูจุนยังนับว่ารักใคร่เอ็นดูจุนเมิ่งไม่น้อย ในเมื่อนางไม่เต็มใจ ก็คือไม่เต็มใจแล้วกัน อย่างมากที่สุด ก็แค่ให้อยู่กับเขาไปตลอดชีวิตก็เท่านั้น

ในช่วงหลายปีก่อน ราชครูจุนเอาแต่ยุ่งอยู่กับงานราชการ จนละเลยไม่ได้สนใจให้ความรักใดๆต่อครอบครัวเลย ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เมื่อเขาไม่ต้องยุ่งอยู่กับงานราชการอีกต่อไป จึงกลายเป็นการนำความรัก ความใส่ใจทั้งหมดที่มี ไปไว้ที่ตัวฮูหยินรองกับจุนเมิ่งแทน

เหลนสาวคนนี้ ในสายตาของเขาแล้ว สำคัญเสียยิ่งกว่าสิ่งใดทั้งหมด

ถ้าหากไม่เข้าวังก็คือไม่เข้าวังก็พอ

ในวังก็ใช่ว่าจะมีอะไรดีมากมายเมื่อไหร่ล่ะ

อันหลิงหยุนกกลับมองดูอย่างละเอียด เอ่ยถามขึ้นว่า "นี่เจ้าละเมิดชะตาดอกท้อเข้าแล้วใช่หรือไม่?"

"หา?" จุนเมิ่งถูกถาม ก็ตกใจจนหน้าแดงก่ำ

กงชิงวี่หันไปมองจุนเมิ่งครู่สั้นๆ พลางขมวดคิ้วมุ่น: "เป็นใครกัน?"

"ไม่มีเจ้าค่ะ"

“ ต่อให้เจ้าพยายามจะปกป้องเขาแค่ไหน ข้าก็จะตามหาเขาจนพบได้อยู่ดี เมื่อถึงเวลานั้น ไม่เพียงจะเป็นการทำร้ายเขา แต่ยังเป็นการทำร้ายเจ้าอีกด้วย เจ้ารีบบอกมาเสียดีกว่า ว่าเขาอยู่ที่ไหน ข้าไม่อยากบังคับเจ้า แต่ในเมื่อพระชายาบอกว่า เจ้ามีชะตาหงส์อยู่ถึงเจ็ดสิบปี หากว่าเจ้าไปแต่งให้คนอื่น เจ้าจะก่อให้เกิดหายนะอย่างใหญ่หลวงต่อแผ่นดินนี้ แล้วจะให้ข้าปล่อยเจ้าไปได้อย่างไรกัน!”

จุนเมิ่งหันไปมองราชครูจุน : "ท่านปู่!"

"อ๋องเสียน เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องถือเป็นจริงเป็นจังนักก็ได้ บางทีพระชายาอาจจงใจพูดโกหกพวกเราก็ได้" แน่นอนว่า ราชครูจุนย่อมต้องช่วยเหลนสาวของตัวเองเป็นธรรมดา

กงชิงวี่ยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ลองถ้าเขาเชื่อไปแล้ว ต่อให้เอาวัวสิบตัวมาดึงไว้ อย่างไรก็ดึงไม่อยู่

ราชครูจุนรู้สึกไม่พอใจ: "ข้าไม่เชื่อหรอก พวกเจ้าไปเสียเถอะ จุนเมิ่งเข้าไปในบ้านซะ"

จุนเมิ่งกำลังจะลุกขึ้น อันหลิงหยุนก็หยิบกระดองเต่าขึ้นมา ทำนายอีกครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างหยอกเย้าว่า : "เขาอยู่ใกล้ ๆนี่เอง ท่านอ๋อง เป็นคนคุ้นเคยเพคะ!"

"หืม?"

เมื่อกงชิงวี่หันไปมอง จุนเมิ่งก็ตกใจจนลนลานไปหมดแล้ว

หาตัวพบแล้วจริงๆหรือนี่?

กงชิงวี่หันไปมองอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนจึงเอ่ยขึ้นว่า: "จากลักษณะของ ปา กว้า ที่ปรากฏ คงจะเป็นปราณชีพจรมังกรสายหนึ่ง อีกทั้งมีความใกล้เคียงกับท่านอ๋องมาก หมายความได้ว่ารู้จักกันดี"

กงชิงวี่หลุบสายตาลงต่ำมองไปที่จุนเมิ่ง: "สรุปอยู่ที่ไหนกันแน่?"

กงชิงว่ารู้สึกว่าขอแค่ไม่ใช่เจ้าห้าก็พอแล้ว

จุนเมิ่งส่ายหน้า: "ไม่มีจริงๆเจ้าค่ะ"

"ช่างเถอะ จุนเมิ่งเจ้าลงไปก่อน ข้าจะดูหน่อยว่าพอจะแก้ไขแฉกที่ปรากฏได้หรือไม่"

จุนเมิ่งรีบออกไปทันที แอบย่องออกไปจากประตูหลังเพื่อไปหากงชิงยี่เหริน

"เจ้าอยู่ไหน?" จุนเมิ่งเข้าประตูไปได้ก็วิ่งเข้าไปทันที กงชิงยี่เหรินกำลังเตรียมตัวจะไปสู่ขอ เมื่อเห็นจุนเมิ่งก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

"เกิดอะไรขึ้น?"

"พวกเขาจะทำร้ายเจ้า รีบหนีไป!"

กงชิงยี่เหรินแปลกใจสุดขีด : "ใคร?"

"ข้า……"

ในขณะที่พูดอยู่นั้น ประตูบ้านร้างก็ถูกคนผลักเปิดออก กงชิงวี่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าประตู หรี่ดวงตามอง หันหน้าไปจ้องกงชิงยี่เหรินเขม็ง

กงชิงยี่เหรินก็หันไปเผชิญหน้ากงชิงวี่เช่นกัน สองคนอาหลานประสานสายตาถมึงทึง ราวศัตรูได้มาพบหน้ากัน บรรยากาศพลันร้อนระอุประทุเดือดเกินต้านทาน

"เป็นเจ้าเองน่ะรึ?"

เมื่อกงชิงวี่ได้เห็นกงชิงยี่เหริน มุมปากก็แสยะยกขึ้นสูง เปิดที่เก็บกระบี่ที่เอวออก แล้วดึงกระบี่ยาวออกมาถือไว้ เดินตรงเข้าไปทันที

จุนเมิ่งถลาเข้ามาขวางด้านหน้ากงชิงยี่เหรินทันที : " อ๋องเสียน เขาเป็นแค่นักดาบที่ผ่านทางมาเท่านั้น เขาช่วยข้าไว้ เมื่อวันก่อนมีคนกลุ่มหนึ่งคิดจะก่อเรื่องชั่วในหมู่บ้าน พยายามจะมาลักพาตัวข้า เป็นเขาที่มาช่วยข้าไว้"

"แต่เจ้ามีชะตาชีวิตได้เป็นถึงฮองเฮา มีชะตาหงส์ยืนยงไปอีกเจ็ดสิบปี หากไม่ฆ่าเขา ใจเจ้าเกิดปลูกรากฝังรักไม่อาจลืม เช่นนั้นแล้ว จะไม่ก่อให้เกิดหายนะกับแผ่นดินนี้หรอกหรือ?"

จุนเมิ่งมองไม่เห็นสีหน้าตื่นตะลึงของกงชิงยี่เหริน กลับเห็นเพียงความโหดเหี้ยมเย็นชาบนใบหน้าของกงชิงวี่เท่านั้น

"อ๋องเสียน ข้าไม่ได้ปลูกรากฝังรักใดๆทั้งสิ้น ข้าแค่ไม่อาจทำร้ายผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตของข้าได้ ข้ายินดีแต่งให้องค์ชาย ขอร้องแค่ท่าน ได้โปรดปล่อยเขาไปเถิดเจ้าค่ะ"

"เรื่องให้ปล่อยไปย่อมเป็นไปไม่ได้ ทำได้แค่ฆ่าสถานเดียวเท่านั้น!" กงชิงวี่เดินเข้าไปหาพวกเขา จุนเมิ่งรีบร้อนเข้ามาสกัดขวางกงชิงวี่เอาไว้ : "รีบหนีไปซะ อย่ากลับมาอีก!"

กงชิงยี่เหรินกลอกตามองบนใส่กงชิงวี่อย่างดูถูก: "นี่ท่านหมายความว่าอะไรไม่ทราบ?"

"ฆ่าเจ้าทิ้งซะ!"

กงชิงวี่ยังคงเดินต่อไปไม่หยุด จุนเมิ่งตกใจจนร้องไห้: "เจ้ารีบหนีไปสิ!"

"ไม่ไป ข้าจะพาเจ้าไปกับข้าด้วย!"