บทที่258 เด็กเป็นของใคร

บทที่258 เด็กเป็นของใคร

กงชิงวี่มองอ๋องตวน “เจ้าจำวันนั้นเมื่อหนึ่งเดือนที่แล้วได้ไหม?”

“……” ในวันที่สองที่พวกเจ้าสองสามีภรรยาได้ค้างคืนที่จวนกั๋วกง

กงชิงวี่ตะลึงเล็กน้อย หันไปมองกงชิงหยิน “เจ้าแน่ใจว่าวันนั้น?”

“แน่ใจ”

กงชิงวี่คำนวณดู “เป็นเวลาหนึ่งเดือนกี่วัน?”

“อืม” อ๋องตวนตอบ

“แน่ใจว่าพวกเขาเจอกัน?”

“ตอนแรกข้ากลับจวนไปแล้ว ก็นึกว่าชวนเอ๋อจะอยู่ในจวนกั๋วกง นึกไม่ถึงว่าตอนข้ากลับไป มีคนบอกข้าว่าพวกเขาพบเจอ

กัน ยังบอกว่าตั้งแต่อ๋องชิงจงออกจากคุก พวกเขาพบกันบ่อยครั้ง ตอนแรกข้าก็แค่จะไปสั่งสอน

ชวนเอ๋อถูกหลอกให้ไปห้องอ๋องชิงจง ข้าผิดด้วยหรือ?”

“ไอ……”

กงชิงวี่ดื่มน้ำชาจนสำลัก

“เจ้าไม่เคยดื่มชาหรือ?” อ๋องตวนไม่พอใจ ดื่มชายังสำลักได้

กงชิงวี่รีบวางแก้วชาลงแล้วถาม “พี่ชายรอง เจ้าไม่เคยคิดให้ชายารองหยุนมีทายาทให้เจ้าหรือ?”

“……” ข้ามีฉูฉูแล้ว ก็ไม่ควรคิดถึงผู้หญิงคนอื่น ข้าจะซื่อสัตย์กับนางคนเดียวไปตลอดชีวิต” เสียงของกงชิงหยินอบอุ่นขึ้นมา

ไม่กล้าสบตากงชิงวี่

กงชิงวี่ก็ไม่อยากมองอ๋องตวน แต่ได้พูดปลอบใจ “ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการให้ชายารองหยุนมีทายาทให้เจ้า ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็

หย่ากับนางซะ อ๋องชิงจงไม่ดี แต่เจ้าดูชายารองหยุนซิ เจ้าทนดูได้อย่างไรไม่สงสารนางบ้างหรือ”

“อ๋องชิงจง?” เจ้าไปได้ยินอะไรมา? ข้าไม่ได้ยินข่าวคราวของอ๋องชิงจงมาสักพักแล้ว เจ้า……” ทันใดนั้นอ๋องตวนก็หยุดพูด

จากนั้นอ๋องตวนก็ลุกขึ้นมา

“อ๋องชินจงน่าจะไม่เป็นไรแล้ว? ชวนเอ๋อมาขอร้องหรือ นางช่างใจกล้านัก นางกล้ามาบอกให้ข้าหย่า?”

อ๋องตวนหน้าเย็นชา มองกงชิงวี่ด้วยความโกรธ

กงชิงวี่รีบลุกขึ้นมา “พี่ชายรอง เจ้าไม่ชอบชายารองหยุน หรือเจ้าต้องการให้ชายารองหยุนเหมือนแม่นมในวัง แก่ตายไป?

แต่งกับเจ้า เป็นหม้ายทั้งที่มีสามี?”

สีหน้าอ๋องตวนหดหู่ “นางแต่งงานกับข้า ก็คือคนของข้า ให้ข้าหย่ากับนาง นางก็จะมีชีวิตดีขึ้น ไม่เป็นหม้ายแล้วหรือ?

ถึงจะหย่าแล้ว จะแต่งกับใคร?

แต่งใหม่แล้วนางจะได้เป็นพระชายาเอก? หรือว่านางจะเป็นที่รักใคร่ของสามี?

ใครจะมารักผู้หญิงที่หย่ามาแล้ว?

อ๋องตวนอารมณ์ร้อน และโกรธมาก

กงชิงวี่ถาม “แล้วถ้ามีล่ะ?”

“มีก็ไม่ได้” อ๋องตวนโกรธจนปัดถ้วยน้ำชาหล่น อาหยู่ยืนอยู่ข้างนอก มองเข้ามา บนพื้นเต็มไปด้วยเศษถ้วยน้ำชา

กงชิงวี่พูด “ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็คอยดูชายารองหยุน สักวันต้องตายในมือเจ้า”

“ตายแล้วก็คือคนของข้า พวกลูกหลานขุนนางในเมืองหลวง มีใครบ้างที่ไม่ใช่มีเมียหลายคน ทำไม? เจ้าว่างเกินไปหรือถึง

ต้องมายุ่งเรื่องของข้า? หรือว่า เป็นเพราะข้าเสนอให้เจ้าแต่งงานกับมู่มิง พออันหลิงหยุนฟื้น ก็มาหาเรื่องข้า?”

กงชิงวี่หมดปัญญา “เห็นเจ้าโกรธขนาดนี้ ข้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ในเมื่อคุยกันไม่กันไม่เข้าใจ พี่ชายรองกลับเถอะ ข้ายังมีธุระ

อาหยู่ ส่งแขก!”

กงชิงวี่รีบก้าวเดินออกไป อ๋องตวนไม่ยอม “กงชิงวี่ เจ้าไม่เอาชวนเอ๋อมาคืนข้า ข้าก็จะไม่ไป”

กงชิงวี่ไม่ยอมหันหัวกลับมา “อาหยู่ หาคนมา ไปส่งอ๋องตวนกลับ ถ้าเขาไม่ยอมก็ตีให้สลบ”

“ได้”

อาหยู่รีบเรียกคน คนสิบกว่าคนในมือถือเชือกกับอาวุธ อ๋องตวนกัดริมฝีปาก รู้ว่าสู้ไม่ไหว ก็เลยยอมออกจากจวนอ๋องเสียน

กงชิงวี่ไปปถึงตำหนักจู๋หยุน หยุนโล๋ชวนกำลังนั่งเหม่อลอย ใบหน้าเล็กขาวซีด

อันหลิงหยุนถาม “เจ้าไม่เคยมีความสัมพันธ์กับใครหรือ?”

“ข้าไม่เคย ข้าตั้งครรภ์จริงๆหรือ?” หยุนโล๋ชวนรู้สึกสับสน อันหลิงหยุนก็นิ่งเงียบ