บทที่38ท่านอ๋องที่มีอาการชี่ติดขัด

บทที่ 38 ท่านอ๋องที่มีอาการหายใจติดขัด

พึ่งนอนหลับไปพักหนึ่ง ก็ได้ยินพ่อบ้านวิ่งมาหานางอย่างรีบ และเรียกนาง "ท่านพระชายา ท่านพระชายา ... ท่านอ๋องเสียน ..."

ทันใดนั้นอันหลิงหยุนลืมตาขึ้นมา และลุกขึ้นนั่งจากเตียง เพราะนางรีบเกินไป เมื่อตะกี้นี้การซ่อมแซมระบบในร่างกายของนางกำลังทำงานอยู่ นางรู้สึกสบายมาก แต่เมื่อนางตะโกนออกไปข้างนอก ร่างกายนี้เหมือนถูกควบคุม กลับขึ้นมาแล้ว

อันหลิงหยุนรู้สึกอึดอัดตรงหน้าอก คล้ายกับสิ่งบางอย่างเริ่มกระโดดอีกแล้ว

“ท่านพระชายา”

ไม่รออันหลิงหยุนขานรับ พ่อบ้านก็ผลักประตูเข้าไป อันหลิงหยุนไม่ทันที่จะสนใจอย่างอื่น ถ้ายังไม่ลุกขึ้น กลัวว่าร่างกายจะเดินด้วยตัวเอง

“ นำทางไป” อันหลิงหยุนหยิบกล่องยาจากด้านข้าง และตามพ่อบ้านไปที่ห้องกงชิงวี่อย่างลุกลี้ลุกลน เมื่อเข้าไปก็เห็นกงชิงวี่นั่งอยู่ตรงนั้นและเหงื่อแตกท่วมหัว และอาหยู่ยืนอยู่ข้างหลังกงชิงวี่ อาหยู่ก็ตกใจหนักเช่นกัน

ส่วนเสินหยุนเอ๋อก็ตกใจอย่างมากจนนางหน้าซีดและน้ำตาไหลด้วย

อันหลิงหยุนเห็นแล้วก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาทันที "ทุกคนออกไป"

“ท่านอ๋อง……”

เสินหยุนเอ๋อไม่ยินยอม แม้ว่าจะเป็นแพทย์แล้วไงละ อันหลิงหยุนรักษาอะไรเป็นบ้าง

พ่อบ้านไม่กล้าที่จะเฉยเมย โปรดขอเชิญคุณข้าเสินออกไปข้างนอก "คุณข้าเสิน อาการเก่าของท่านอ๋องกำเริบ เดี๋ยวอาจจะทำให้คุณข้าเสินตกใจ คุณข้าเสินออกไปก่อนดีกว่า"

เสินหยุนเอ๋อไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตามออกมา

อันหลิงหยุนถามว่า "เสวยอะไรไปรึ?"

ตอนนี้กงชิงวี่ลืมตาขึ้นอย่างโกรธและจ้องมองผู้หญิงที่น่าเกลียดที่ข้างหน้าเขา เขารู้สึกว่าร่างกายสะลึมสะลือของเขาสั่นคลอนและมือของเขาก็ชักกระตุก แต่เขาพยายามที่จะกำปั้นมือ และต้องการควบคุมร่างกายของเขา .

อันหลิงหยุนจับมือของเขา ขยับออกไป แล้วค่อยจับมือไว้ทั้งสองข้าง

สายตาของกงชิงวี่เย็นชา "นางกล้าที่จะเอาเปรียบข้า ... "

“ ครั้งนี้ไม่เป็นพิษ”อันหลิงหยุนได้สรุปออกมาทันที และกงชิงวี่ก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย เขายังมีสติอยู่ในเวลานี้

ในอดีตจะไม่เชื่ออันหลิงหยุน แต่การกระทำของนางในหลายวันที่ผ่านมาอธิบายทุกอย่างได้ ฝีมือการแพทย์ของนางนั้นน่าทึ่ง สิ่งที่นางพูดต้องมีหลักฐานที่ดี

"มันคืออะไร?"

อันหลิงหยุนส่ายหัวและพูดว่า "ยังไม่รู้ว่าเป็นอะไร ข้าจะช่วยประคองท่านไปนอนลงก่อน ข้าจะตรวจให้ท่าน"

อันหลิงหยุนลุกขึ้นและประคองกงชิงวี่ไปนอนลงบนเตียง และถอดเสื้อผ้าของกงชิงวี่ ณตอนนี้กงชิงวี่ไม่มีแรงที่จะปฏิเสธ มือและเท้าของเขาก็ชักกระตุกตลอดเวลา

อันหลิงหยุนตรวจดูที่ร่างของ กงชิงวี่ก่อน จากนั้นก็ตรวจดูดวงตาของเขา

ไม่มีปัญหาอะไร อันหลิงหยุนถามว่า "ท่านเป็นโรคลมบ้าหมูด้วยรึ?"

ตอนนี้กงชิงวี่พูดอะไม่ได้ ทำได้แค่ส่ายหัวเท่านั้น

อันหลิงหยุนหลับตาและพูดในใจว่า หากระบบสามารถตรวจจับได้ก็ให้ตรวจสอบเรื่องที่เกิดขึ้นหน่อย ร่างกายนี้มีปัญหาอะไร โดยแก่นแท้แล้วในสมัยโบราณไม่มีเครื่องทางการแพทย์ขั้นสูง หากนางไม่ได้พึ่งพาการเรียนรู้ความรู้ทางการแพทย์แผนจีน เกรงว่าไอ้สารเลวท่านอ๋องคนนี้คงตายไปนานแล้ว

หลังจากที่เขาหลับตาเพียงไม่กี่วินาที อันหลิงหยุนก็ลืมตาขึ้นมาทันที มองไปที่กงชิงวี่ที่หน้าซีด และพยายามที่จะจับมือของกงชิงวี่ นางถามว่า"ท่านโกรธรึ?"

กงชิงวี่รู้สึกแปลกประหลาดสักพัก อันหลิงหยุนไม่รอให้เขาตอบก็นั่งลง ห่มผ้าห่มมาให้เขา และเอื้อมมือไปจับมือข้างหนึ่งของกงชิงวี่

"หายใจลึก ๆ."

กงชิงวี่ให้ความร่วมมือทำการหายใจลึก ๆ อันหลิงหยุนตรัสว่า "ช่วงนี้เลือดลมของท่านถูกกักกั้น ทำให้เป็นปัญหานี้ได้ง่าย โรคนี้อาจเป็นหนักหรือเบา แต่ก็ทำร้ายร่างกายมาก ถ้าเป็นหนักอาจถึงตายได้ ถ้าเป็นเบาก็จะเหมือนกับตอนนี้ตัวจะชักกระตุกตลอด"

"จะต้องรักษายังไง" กงชิงวี่รู้สึกไม่สบายตัวน้อยลง และถามอันหลิงหยุน

อันหลิงหยุนหยิบผ้าห่มจากด้านข้างมา นางทำเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้กงชิงวี่โกรธและเพื่อให้เขาได้ดีขึ้น