ตอนที่ 42
บทที่42รับสั่งไทเฮา
October 21, 2026
บทที่42รับสั่งไทเฮา
อันหลิงหยุนมาถึงวังเฟิ่งหยีรอด้านนอกเพียงชั่วครู่ฮองเฮาเสินหยุนที่นั่งเหม่ออยู่ในพระตำหนักเฟิ่งหยีนางกำนัลมายังเบื้องหน้าพลางเอ่ยขึ้น“ฮองเฮาเพคะพระชายาเสียนเสด็จมารออยู่ด้านนอกนานแล้วเพคะ”
“เจ้าแน่ใจไหมว่าพระชายาเสียนเดินมาจากพระตำหนักฮองไทเฮา？”เสินหยุนชูเวลานี้ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวว้าวุ่นมากหลาย
นางกำนัลเมื่อเห็นสีหน้าซีดขาวของนางต่างเอ่ยขึ้น“แน่ใจเพคะฮองเฮาท่านไม่สบายตรงไหนหรือไม่เพคะไม่อย่างนั้นให้พระชายาเสียนกลับไปก่อนแล้วทูลเชิญฮ่องเต้เสด็จดีหรือไม่เพคะ”
“ไม่ต้อง”เสินหยุนชูรีบรับสั่งห้ามในทันทีนางกำนัลประหลาดใจยิ่งนักไม่ทราบฮองเฮาเป็นอะไรทันทีที่รู้ว่าพระชายาเสียนจะเสด็จวังเฟิ่งหยีก็เริ่มสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนถึงเดี๋ยวนี้
เสินหยุนชูค่อยๆหลับตาลงช้าๆในใจรู้สึกบีบคั้นไทเฮาท่านช่างโหดร้ายยิ่งนัก！
รู้ทั้งรู้ว่าเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวอะไรกับตระกูลเสินของนางเลยแต่กลับจะประหัตประหารเสียทั้งหมด
เสินหยุนชูบีบเค้นกำมือแน่นแล้วเอ่ยขึ้น“เชิญพระชายาเสียนเข้ามา”
“เพคะ”
นางกำนัลเดินออกไปไม่นานอังหลิงหยุนก็เข้าไปในพระตำหนักเฟิ่งหยี
เมื่อเข้าไปในพระตำหนักเฟิ่งหยีอันหลิงหยุนน้อมทักทายฮองเฮา“หม่อมฉันเข้าเฝ้า...”
“ช่างมันเถอะเจ้ากับข้าจะพิธีรีตองอะไรกันมาก”
เสินหยุนชูไม่รอให้อันหลิงหยุนคุกเข่าลงก็พยุงตัวอันหลิงหยุนขึ้นมา
“พวกเจ้าออกไปก่อนข้าจะคุยกับพระชายาเสียน”
“เพคะ”
เมื่อเหล่านางกำนัลต่างออกไปแล้วเสินหยุนชูดึงอันหลิงหยุนนั่งลง
“หลิงหยุนเจ้ามาจากเสด็จแม่ใช่ไหม？”เสินหยุนชูถามขึ้นอันหลิงหยุนพยักเพยิดหน้า
“ถูกต้องข้ามาจากเสด็จแม่”อันหลิงหยุนตอบตามจริง
เสินหยุนชูราวกับคิดอะไรบางอย่างขณะเอ่ยขึ้น“ถ้าอย่างนั้นเสด็จแม่มีคำสั่งอะไรหรือ？”
“คำสั่งนั้นนับว่าไม่มีเพียงแต่ให้ข้ามาน้อมทักทายฮองเฮา”อังหลิงหยุนเอ่ยต่อไปเสินหยุนชูมีท่าทีประหลาดใจขณะนั่งอยู่นั้น
“อ้อ？”
เสินหยุนชูสับสนยิ่งนักทำอย่างไรดี？
“ทว่าไห่กงกงได้ฝากคำพูดมาบางคำ”อันหลิงหยุนรู้สึกว่าความเจ็บนานสู้เจ็บแปปเดียวไม่ได้หากนางพูดจบจะได้ไปอย่างสบายขึ้น
แม้ฮองเฮาจะน่าสงสารแต่นี้อาจจะเป็นสนองกรรมที่นางได้ก่อเอาไว้
นางวางยาทำร้ายฮ่องเต้ไม่ว่าจะเป็นใครก็ต้องถูกกรรมลงทัณฑ์
“พูดว่าอะไร？”เสินหยุนชูตื่นเต้นขึ้นมาทันที
อันหยุนหวินนำเอาคำพูดที่ไห่กงกงได้พูดไว้พูดขึ้นรอบหนึ่งหน้าของเสินหยุนชูค่อยๆซีดไร้สีดูราวกับมีอายุขึ้นหลายปีใบหน้าซีดขาวไม่มีสีสันของชีวิต
“ฮองเฮาท่านเป็นอะไรไป？”อันหยุนหวินก็รู้สึกสงสารเสินหยุนชูแต่สงสารแล้วจะทำอย่างไรได้ใครให้นางเกิดมาบนราชบัลลังค์นี้
นางที่รู้สึกสงสารที่จริงแล้วก็เอาตัวไม่รอดเองเหมือนกัน
เสินหยุนซูพักใหญ่จึงฟื้นกลับมาพลางหัวเราะ“ข้าก็รู้สึกช่วงหลายปีมานี้ร่ายกายแย่ลงเรื่อยๆจะปรนนิบัติดูแลฮ่องเต้ก็ไม่ได้เท่าใจคิดหากมีสักคนช่วยแบ่งเบาภาระของข้าได้น่าจะเป็นการดีคิดไปแล้วหลายวันมานี้คุณหนูสองตระกูลจุนก็ครบสิบห้าปีแล้ว
ข้าอีกสักพักจะไปเรียนไทเฮาเชิญไทเฮาเป็นผู้ตัดสินใจเรื่องนี้”
อันหลิงหยุนเห็นจิตใจอันเข้มแข็งของเสินหยุนชูยิ่งพาให้คิดว่าที่แห่งนี้ช่างไม่น่ายุ่งเกี่ยวเสียจริงแต่ว่าเรื่องเหล่านี้ก็เป็นเรื่องของพวกเขานางจัดการอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้
อันหลิงหยุนลุกยืนขึ้นพลางคำนับลาเสินหยุนชูโบกมือขึ้นหมายความให้อันหลิงหยุนออกไปได้
อันหลิงหยุนออกมาจากวังเฟิ่งหยีเดิมทีตั้งใจจะไปวังเฉาเฟิ่งเพื่อกู้ชีพตัวเองขึ้นแต่ทว่านางยังเดินไปไม่ถึงก็เห็นเฉิงกงกงที่อยู่ไกลออกไปก็หยุดลง
เฉิงกงกงเป็นคนของไห่กงกงคนนี้คราก่อนให้นางเอ่ยจดหมายปากเปล่ากับท่านแม่ทัพบิดาของนาง
“กงกง”อันหลิงหยุนรอเฉิงกงกงมายังเบื้องหน้าจึงเอ่ยทักทายก่อน
เฉิงกงกงมองดูรอบทิศเมื่อเห็นว่าไม่มีคนจึงเอ่ยขึ้น“พระชายาข้าเสี่ยงภัยมาหาท่านไห่กงกงบอกว่าไม่ให้พระชายากลับไปแล้วไทเฮาพักผ่อนแล้วอย่าไปรบกวนเลย”
อันหลิงหยุนเข้าในความหมายในทันทีเพื่อหลบรี้สายตาคนก็ไม่ควรให้นางกลับไปยังวังเฉาเฟิ่งอีก