บทที่48พบโดยบังเอิญ

บทที่48พบโดยบังเอิญ

ราชครูจุนมองชั่วครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น“เรื่องของตระกูลจุนไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้าให้เจ้าทำอะไรก็ไปทำ”

“ลูกรู้ผิดแล้ว”

“ลุกขึ้น”

จุนฉูฉูลุกายขึ้นยืนศีรษะแตกไปแล้วทว่าราชครูจุนกับทำราวกับมองไม่เห็นเอ่ยขึ้น“ที่ผ่านมาตระกูลเสินไม่ถูกกับตระกูลเรามีเสินหยุนชูอยู่ต่างไม่มีผลดีอะไรกับตระกูลจุนหากไม่ได้รับโอกาสครั้งนี้ไทเฮาถูกยุยงโทสะยากนักจะได้รับโอกาสดังนั้นจึงต้องรีบไขว่คว้าเอาไว้เจ้าก็ไม่ต้องกังวลนักอย่างไรเจ้าก็เป็นธิดาคนโตตระกูลจุนต้องได้รับโอกาสเยี่ยงผู้สูงศักดิ์”

“ลูกเข้าใจแล้วขอบพระคุณในความกรุณาของบิดา”

“อืมไปได้แล้ว”

“เจ้าค่ะ”

ในใจของจุนฉูฉูเต็มไปด้วยความเกลียดแค้นแต่จำต้องออกจากห้องหนังสือ

เมื่อออกมาแล้วนางเข้าพบจุนเซียวเซียวเมื่อถึงประตูมองเห็นน้องสาวกำลังมองดูดอกเหมยสีเทียน

จุนเซียวเซียวมีรูปลักษณ์อันงามงดเรื่องนี้เป็นที่ยอมรับของตระกูลจุนทุกคนยิ่งกว่านั้นยังได้รับการทะนุถนอมแต่เด็กในเรื่องนี้แม้นางเองก็อดอิจฉาไม่ได้

ในครั้งก่อนตระกูลจุนคาดหวังยกจุนเซียวเซียวให้กับหวางกั๋วจิ้วแต่อย่างไรก็ไม่อาจคาดเดาเรื่องกับกลายมาเป็นเช่นนี้

ในใจจุนฉูฉูกลับเย็นเยียบเมื่อคิดถึงคำพูดของบิดาเมื่อครู่ก็อดโกรธแค้นขึ้นมาไม่ได้จุนเซียวเซียวหากไม่เป็นเพราะแผนการของตระกูลจุนก็คงไม่ได้มีชื่อเสียงเพียงนี้

นางในเวลานั้นทำไมไม่ใช่？

ฮ่องเต้กับอ๋องตวนต่างกันคนละขั้นจะเปรียบกันได้อย่างไร？

จุนฉูฉูคิดจะเดินจากไปแต่โดยไม่ได้ตั้งใจจุนเซียวเซียวพลันเห็นจุนฉูฉูเข้าจึงรีบเดินยิ้มเข้าไปหานางเมื่อถึงเบื้องหน้าก็โค้งคำนับ“ท่านพี่สบายดีหรือไม่”

“เจ้าก็สบายดี”

จุนฉูฉูจึงเดินเข้าประตูไปกวาดสายตานิ่งๆพลางเอ่ยขึ้น“ที่ของเจ้ายังคงวิจิตรอยู่เหมือนเดิม”

“ยังคงเป็นลานของท่านพี่ดีกว่าข้าชอบนักเสียดายว่าที่บ้านมีกฎไม่ให้ข้าไปไม่อย่างนั้น...หากท่านพี่ไม่อยู่ข้าก็ขอไปแล้วกัน”

จุนเซี่ยวเซี่ยวดูราวกับไม่ตั้งใจแต่กลับทำร้ายจุนฉูฉูเข้าแล้ว。

หากจุนฉูฉูใจกว้างเสียหน่อยเรื่องเช่นนี้คำพูดสองสามคำก็คงไม่ได้ติดอะไรแต่เมื่อเจอกันเรื่องแบบนี้กลับปล่อยผ่านไปไม่ได้

“ลานของข้ามีดีอะไรเทียบไม่ได้กับลานของน้องเจ้าข้ากลับอิจฉาเจ้าเสียจริงได้รับการดูแลจากบิดามารดาแต่เล็ก"

จุนเซียวเซียวก็ไม่ใช่คนโง่นางได้รับการศึกษาอย่างดีเป็นหญิงผู้สูงศักดิ์ชั้นสูงเชิญอาจารย์ราวเจ็ดแปดคนแต่ละคนต่างเชี่ยวชาญคนละด้าน

จุนฉูฉูแม้ก็แทบไม่ต่างกันเพียงแต่ช่วงเวลานั้นนางเก่งฉกาจวางแผนแต่กลับปล่อยปะหลายเรื่องทว่าจุนเซียวเซียวในใจมุ่งไปแต่การศึกษาเล่าเรียนจึงเก่งฉกาจเช่นวันนี้ได้

แต่นางนับว่ากำลังเติบใหญ่อาศัยในจวนแห่งนี้ภายในขอบรั้วพระราชวังชั้นนอกจึงชาญฉลาดกว่าหญิงธรรมดาสามัญทั่วไป

ความแปลกไปของจุนฉูฉูในวันนี้นางก็ทราบเรื่องบางส่วนจึงหัวเราะขึ้นเอ่ยอย่างมีเงื่อนงำ“หากท่านพี่ชอบก็ให้ท่านพี่เสีย”

จุนฉูฉูตื่นตะลึงไปชั่วครู่จะอย่างไรก็สายเลือดเดียวกันใจกลับอ่อนลงเอ่ยถาม“น้องพี่หากพี่เจ้าชอบเจ้าก็ยินยอมมอบให้ข้าหรือ？”

“แน่นอนหากเพียงท่านพี่ชอบไม่ว่าจะเป็นดาวบนท้องฟ้าหรือทรัพย์บนผืนดินข้าก็จะมอบให้ท่านด้วยสองมือ”

“แล้วหากเป็นคนเล่า？ยศถาตำแหน่งเล่า？”อดใจไม่ทันจุนฉูฉูกำลังสับสนจึงเอ่ยขึ้นอบ่างนั้นจุนเซียวเซียวรีบตอบนาง