บทที่5 โดนกลั่นแกล้ง

บทที่5 โดนกลั่นแกล้ง

อันหลิ่งหยุนเลี่ยงหลบหาที่พักชั่วคราว ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน เดินไม่กี่ก้าวก็เหนื่อย แต่ก็ยังต้องดูแลมันอย่างดี

พักสักครู่อันหลิงหยุนขึ้นเนินไปหาสมุนไพร

ไม่นานอันหลิงหยุนก็สามารถพบสมุนไพรที่ต้องการ ถอนออกมา ใส่ลงกระเป๋าอย่างระมัดระวัง เก็บไว้เตรียมลงเนิน

นี่กำลังจะเกิดเรื่องที่น่าเศร้า เนิน 10ลี้ แห่งนี้มีงานการแสดงความสามารถที่ยิ่งใหญ่

ดูท่าเมื่อกี้เสินหยุนเอ๋อก็คงมาเข้าร่วมงานนี้ด้วย

ทางที่จะกลับก็ต้องผ่านทางนี้ นางไม่อยากให้คนอื่นเจอตัว ได้แต่ซ่อนอยู่ในโพรงหญ้า

ใครจะรู้ว่าค่ำป่านนี้ผู้คนก็ยังไม่กลับกันอีก อันหลิงหยุนคงต้องฝืนลงจะเนิน

ในระหว่างที่นางกำลังลงมา ได้ยินเสียงคนตะโกนร้อง “งู งู!”

งูเหรอ?

อันหลิงหยุนหันหน้าดู มีคนคนหนึ่งล้มลงกับพื้น

นางไม่ต้องการที่จะไป แต่พอดีเวลานั้น มีคนพบนาง ไม่สามารถซ่อนตัวได้แล้ว ทำได้แค่เกาผมตัวเอง ปัดหน้าปัดตา ยืนขึ้นเดินออกจะโพรงหญ้า

เดินเข้าไป อันหลินหยุนมองดูคนที่ล้มลง เป็นคุณหนูใหญ่ของหมอเหว่ย

ตอนนี้ข้อเท้าของคุณหนูเหว่ยถูกงูกัด แถมยังเป็นงูพิษอีก

นางเป็นลม คนรอบๆต่างพากันตื่นตระหนกทำไรไม่ถูก

อันหลิงหยุนกำลังชั่งใจ จะช่วยหรือไม่ช่วยดี

ดูท่าเวลาไม่คอยคน อันหลิงหยุนนึกถึงจรรยาบรรณของคนเป็นหมอ เดินไปที่โพรงหญ้าข้างๆ หาสมุนไพรไม่กี่อย่าง เอาเข้าปาก เคี้ยวแล้วเดินไปต่อหน้าคุณหนูเหว่ย นั่งลงแล้วเอายาสมุนไพรลงที่บาดแผล

“เจ้าเป็นใคร ? เจ้า......คุณหนูอัน?”

มีคนตกใจเรียก อันหลิงหยุนก้มหน้าไม่พูดอะไร แล้วเอาสมุนไพรที่บดละเอียด บีบปากคุณหนูเหว่ยให้เปิดออก เอาสมุนไพรใส่ปาก

“สักพักก็หายแล้ว”

อันหลิงหยุนลุกขึ้นแล้วเตรียมจากไป ก็มีคนมาขวางไว้

“รอก่อน”

คนที่ขวางนางคืนคุณหนูของบ้านซ่างซูโจว ชื่อโจวเหม่ยเหลิน

โจวเหม่ยเหลินเป็นคนที่ค่อยติดตามรับใช้เสินหยุนเอ๋อเสมอ กับอันหลิงหยุนก็เกลียดเข้ากระดูกดำ

ตอนแรกถ้าเสินหยุนเอ๋อจะได้แต่งเข้าจวนอ๋องเสียน และนางก็เป็นเพื่อนสนิทของเสินหยุนเอ๋อ ก็จะเป็นนางสนม เพียงแค่เสินหยุนเอ๋อยินยอม

ใครจะคิดอันหลิงหยุนมีพ่อที่ร้องไห้เก่ง ก็สามารถทำลายแผนการที่นางวางไว้ นางคิดจะคิดบัญชีกับอันหลิงหยุนนานแล้ว ยากที่จะมีโอกาส แต่วันนี้โอกาสมาถึงแล้ว

สามารถเอาใจเสินหยุนเอ๋อ และยังสามารถระบายอารมณ์

นางจะปล่อยโอกาสแบบนี้ได้อย่างไร ?

อันหลิงหยุนก็คิดไม่ถึง ในงานวันนี้ต้องมาพบเจอศัตรูมากมาย ร่างเดิมนี้มีความสามารถไม่เบา สามารถทำให้คุณหนูทั้งหลายของเมืองนี้โกรธแค้น ไม่ง่ายเลยจริงๆ

“คุณหนูโจว!” อันหลิงหยุนอยากรีบออกจากนี่ ค่ำแล้วทางก็ไกล จะกลับถึงเมื่อไหร่

อาหมั่นก็ไม่รู้หนีไปอยู่ไหน ตอนนี้ก็ยังไม่เจอ

“อันหลิงหยุน ได้ข่าวว่าเจ้าโดนอ๋องเสียนปลดเป็น......นางทาส รสชาติเป็นอย่างไร คงจะดีไม่น้อย” โจวเหม่ยเหลินค่อนข้างได้ใจ

และหน้าตาที่สวยทำให้นางรู้สึกอยู่เหนือกว่า

อันหลิงหยุนเหลือกมอง “เกี่ยวอะไรกับเจ้า หรือเจ้าต้องการที่จะไล่ตามข้าอีก เข้ามาสิ นางสนมของอ๋องเสียน”