บทที่675ความผิดของใคร

บทที่ 675 ความผิดของใคร

ฮั๋วไท่เฟยยังไม่ทันรอให้อันหลิงหยุนคุกเข่าลง ก็ส่งสายตาเป็นสัญญาณไปก่อน แม่นมหลิวจึงรีบเข้าไปประคองอันหลิงหยุนทันที

“จำไม่จำเป็นต้องคุกเข่า เรื่องนี้ข้าไม่อาจช่วยเจ้าได้ ข้ารู้ว่าข้าติดค้างเจ้า

แต่ข้าไม่อาจช่วยได้ ไม่ใช่ว่าข้าไร้น้ำใจ แต่เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องช่วย เมื่อเวลานานเข้าทุกอย่างก็จะผ่านไป

ขอแค่มู่มิงไม่ออกไปไหนสักพัก ก็แค่ต้องลำบากสักนิดหน่อย !”

อันหลิงหยุนถาม : “เช่นนั้นตอนนี้ในวังเย็นไม่มีคน มีแค่เพียงมู่มิงคนเดียวเท่านั้น นางปากแข็ง คิดไม่ตก จะต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ๆ”

“หลานสาวของไทเฮา จะต้องอยู่ในวังเย็น ?”

ฮั๋วไท่เฟยลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาอันหลิงหยุน : “หลายปีมาแล้วที่ข้าเองไม่ได้รู้สึกนับถือใคร เจ้าไม่ฉลาดเลยสักนิด และไม่น่ารักด้วย แต่ก็มีจิตใจที่สูงส่ง

บนโลกใบนี้ ศัตรูมีมาก แต่เพื่อนกลับมีน้อย

เจ้าสู้ตายเพื่อปกป้องมู่มิง ข้ารู้สึกนับถือจริงๆ !

แต่เจ้าเองก็เป็นคนโง่คนหนึ่ง

เรื่องที่แม้แต่ไทเฮาก็ไม่ทรงสอบสวน แล้วเจ้าคิดที่จะสอบสวน จะมีประโยชน์อะไร ?

“......” อันหลิงหยุนไม่พูดไม่จา ฮั๋วไท่เฟยรู้สึกขำ : “กลับไปแล้วนอนหลับสักพัก ข้ารับประกันว่า มู่มิงไม่มีทางตายแน่นอน และไม่มีทางเกิดเรื่องขึ้นด้วย

ข้าขอบอกกับเจ้าหนึ่งคำ......หากอดทนกับเรื่องเล็กน้อยไม่ได้ก็จะทำลายการใหญ่ หากอดทนได้ถึงจะมีโอกาสได้หัวเราะ !”

อันหลิงหยุนมองฮั๋วไม่เฟย นางไม่ได้พูดอะไร

ฮั๋วไท่เฟยหันมองกงชิงวี่ : “อ๋องเสียน นี่ก็ดึกแล้ว กลับเถอะ”

“ไม่รบกวนเวลาพักผ่อนไท่เฟยแล้ว”

กงชิงวี่เดินเข้าไปหาอันหลิงหยุน แล้วโน้มตัวลงอุ้มอันหลิงหยุนเดินออกจากวังฮั๋วหยางไป

ฮั๋วฉิงก็หันหลังเดินตามออกไป

ฮั๋วไท่เฟยทรงถอนหายใจ : “ดีที่เจ้าเด็กคนนี้ไม่คิดที่จะเข้าวัง มิเช่นนั้น ข้าคงจะต้องเป็นห่วงนางจนตายเป็นแน่ !”

อันหลิงหยุนถูกพาออกจากวัง เมื่อเข้าไปในรถม้าแล้วก้นั่งนิ่ง กงชิงวี่พานางเข้ามาพิงเอาไว้ในอ้อมแขน แล้วปิดตาของนางเอาไว้

ฮั๋วฮิงนั่งมองทั้งสองคน ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เมื่อเห็นตอนที่อันหลิงหยุนถูกปิดตา ฮั๋วฉิงก้รู้สึกว่าเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

อันหลิงหยุนนอนไม่หลับ จึงพิงอยู่อย่างนั้น

รถม้ามาถึงจวนกั๋วจิ้วกงชิงวี่ก็พาอันหลิงหยุนลงมาจากรถม้า อันหลิงหยุนไม่เข้าไปข้างใน ยืนรออยู่ข้างนอกจวนกั๋วจิ้ว

“ท่านอ๋องไปเถอะเพคะ ข้าจะรอท่านอ๋อง”

กงชิงวี่หันมองอาหยู่ อาหยู่เดินเข้าไปยืนเป็นเพื่อนอันหลิงหยุน กงชิงวี่ถอดเสื้อคลุมออกแล้วนำไปห่มให้อันหลิงหยุน จากนั้นจึงหันหลังเดินเข้าจวนกั๋วจิ้วไป

ฮั๋วฉิงเองก็ยืนอยู่อีกด้านหนึ่งไม่ได้เข้าไปด้วย อันหลิงหยุนปิดตาลง มองไม่เห็นตาของนาง แต่รู้สึกอยู่ตลอดว่าในตาของนางนั้นมีอะไรหลายอย่างแอบซ่อนเอาไว้

เป็นครั้งแรกที่ฮั๋วฉิงรู้สึกสนใจผู้หญิง นางเองก็รู้สึกว่าแปลกมาก

อันหลิงหยุนยืนอยู่สักครู่ ก็สูดหายใจเข้าหนึ่งครั้ง เหมือนว่าหน้าอกรู้สึกเจ็บ จึงได้ผ่อนลมหายใจออกมา

อันหลิงหยุนหันไปสั่งอาหยู่ : “อาหยู่ ข้าจะเดินกลับ เจ้ารอท่านอ๋องอยู่ที่นี่”

“พระชายา......”

“เจ้าอยู่ที่นี่เถอะ ข้าจะไปเป็นเพื่อนนาง” ฮั๋วฉิงตามไปด้วย อาหยู่ต้องรอกงชิงวี่ และเชื่อว่าฮั๋วฉิงคงจะไม่ทำร้ายอันหลิงหยุน เพราะดูๆไปแล้วนางก็ไม่ใช่คนเลว

ตลอดทางมานี้ อันหลิงหยุนรู้สึกเหนื่อยแล้ว !

เมื่อเดินไปถึงด้านหน้าประตูจวนอ๋องเสียน อันหลิงหยุนก็ไม่ได้เข้าไป แต่กลับนั่งลงที่ด้านหน้าประตูจวนอ๋องเสียน

นางเหมือนกับหุ่น นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น

กลางดึกด้านนอกของจวนอ๋องเสียนก็ไม่มีคน นางก็นั่งอยู่เช่นนั้น ไม่ขยับเขยื้อนกว่าหนึ่งชั่วยาม

เมื่อคิดได้แล้ว อันหลิงหยุนจึงได้ลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าไป

ฮั๋วฉิงเดินตามนางเข้าไปด้วย อันหลิงหยุนเดินเข้าไปยังห้องที่นางอยู่ในลานโอวหลานตามลำพัง

ฮั๋วฉิงไม่ได้ไปไหน ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู

จนกระทั่งกงชิงวี่กลับมา ฮั๋วฉิงจึงกลับไป

กงชิงวี่เข้าไปข้างใน อันหลิงหยุนไม่ได้อยู่ในห้อง ไปหาที่สระกำมะถัน อันหลิงหยุนกำลังใจลอยอยู่ในสระกำมะถัน แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้ถอด

กงชิงวี่ปิดประตู แล้วค่อยๆถอดเสื้อผ้า เมื่อถอดชิ้นสุดท้ายเสร็จ กงชิงวี่ก็ลงไปในสระด้วยเนื้อตัวเปลือยเปล่า

เดินเข้าไปตรงหน้าอันหลิงหยุน แล้วจึงดึงอันหลิงหยุนเข้ามากอดในอ้อมอก

อันหลิงหยุนปิดตาลง : “หม่อมฉันไร้เดียงสาเกินไป !”