บทที่704ถูกหลอก

บทที่ 704 ถูกหลอก

ตามฮั๋วฉิงเข้าไปในภูเขาสือหลี่ ฮั๋วฉิงถาม : “เสินหยุนเอ๋อแต่งงานกับอ๋องตวนท่านรู้หรือไม่ ?”

“รู้แล้ว” อันหลิงหยุนถูกถามจนรู้สึกแปลกใจ จู่ๆทำไมถึงได้ถามคำถามพวกนี้

“เสินหยุนเอ๋อแต่งเข้าจวนอ๋องตวนแล้ว ท่านว่าถ้าข้าแต่งเข้าจวนอ๋องเสียน จะได้หรือไม่ ?” ฮั๋วฉิงถาม อันหลิงหยุนหยุดไปชั่วขณะ ในหัวคิดถึงเรื่องที่ฮั๋วฉิงต้องการจะอยู่ร่วมกับกงชิงวี่

“แม่ทัพน้อย......”

“ท่านเรียกข้าว่าอะไรนะ ?” ฮั๋วฉิงหยุดเดินแล้วหันมองอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนรีบกลับคำทันที

“ฉิงเอ๋อ”

ถูกบังคับจนรู้สึกไม่ดี อันหลิงหยุนรู้สึกอึดอัด

ฮั๋วฉิงเอามือไขว้หลัง แสดงท่าทีจริงจัง : “ถ้าหากข้ากลายเป็นพระชายารองเสียน ก็จะสามารถพบหน้าท่านได้ทุกวัน อีกทั้งตามธรรมเนียมแล้ว ข้าจะต้องไปทักทายท่านทุกเช้า แน่นอนว่า ที่ประเทศต้าเหลียงของเรา มีประเพณีที่ภรรยาสองคนสามารถร่วมกันปรนนิบัติสามีได้ สามารถร่วมเตียงกันได้

ประเทศต้าเหลียง ในสมัยฮ่องเต้องค์ก่อน มีเรื่องที่สองพี่น้องนอนร่วมเตียงเดียวกันเพื่อปรนนิบัติฝ่าบาท ข้าเชื่อว่าท่านเองก็น่าจะรู้ หรือต่อให้ท่านไม่รู้ กงชิงวี่ก็น่าจะรู้ ?”

“อย่างนั้นหรือ ?” อันหลิงหยุนไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้มาก่อนจริงๆ แต่เมื่อลองคิดอย่างละเอียด อันหลิงหยุนก็รู้สึกสับสน สักพักใหญ่จึงได้ยิ้มออกมาอย่างจนใจ แล้วจึงหันหลังเดินตรงไปยังภูเขาสือหลี่

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร กลับรู้สึกสงบ

ฮั๋วฉิงถามอันหลิงหยุน : “เรื่องในห้องของพวกท่านสองคนยังดีอยู่หรือไม่ ?”

อันหลิงหยุนหันมองฮั๋วฉิง แล้วทำสีหน้าหม่นหมอง : “ฉิงเอ๋อ เจ้าก็รู้ว่าผัวเมียอยู่ร่วมเตียงเดียวกันแล้วทำอะไร ? คงไม่ใช่จับมือ เจ้ามองข้า ข้ามองเจ้า จ้องตากันอยู่เช่นนั้น เจ้าเองก็น่าจะรู้ ?”

“แน่นอนว่ต้องรู้อยู่แล้ว ทำไมล่ะ ?” ฉิงเอ๋อทำสีหน้าไม่เห็นด้วย

“ถ้าเจ้าอยากจะแต่งกับท่านอ๋อง ก็ตามใจเจ้าเถอะ”

อันหลิงหยุนเดินต่อ ส่วนฮั๋วฉิงก็พูดเรื่องนี้ไปจลอดทาง อันหลิงหยุนไม่ได้สนใจนัก แต่ฮั๋วฉิงก็ยังคงมีความอดทน มีความสุขสนุกสนานอยู่กับตัวเอง

เมื่อถึงตีนเขาสือหลี่ อันหลิงหยุนจึงหายจากอาการหูอื้อ ฮั๋วฉิงเองก็แสดงท่าทีจริงจังขึ้นมา

“ท่านมานี้ ข้าจะแบกท่านเอง !” ฮั๋วฉิงไปยืนอยู่ด้านหน้าอันหลิงหยุน เตรียมที่จะแบกอันหลิงหยุนขึ้นเขา อันหลิงหยุนหันมองฮั๋วฉิงเหมือนกำลังมองตัวประหลาด

ฮั๋วฉิงรอจนร้อนใจ : “ขึ้นมา ข้าแบกท่านขึ้นไป ท่านอ่อนแอขนาดนี้ ขึ้นไปไม่ได้หรอก”

“ไม่จำเป็น ไม่มีทางที่ข้าจะขึ้นไปไม่ได้ เจ้าเองก็ดูถูกข้าเกินไปแล้ว ข้าขึ้นไปได้”

อันหลิงหยุนเดินเลี่ยงไป จากนั้นจึงมุ่งหน้าขึ้นไปข้างบน ฮั๋วฉิงจึงเดินตามไป : “ถ้าหากท่านเดินไม่ไหวก็ให้บอกข้า ข้าจะแบกท่านเอง”

อันหลิงหยุนไม่สนใจฮั๋วฉิง แต่กลับเป็นห่วงว่าฮั๋วฉิงจะหลอกนางมา

ทั้งสองเดินขึ้นไปข้างบน อันหลิงหยุนเดินขึ้นไปอย่างแข็งแรง ฮั๋วฉิงงง : “ตั้งแต่เล็กจนโตท่านก็เติบโตขึ้นในเมืองหลวง ทำไม่ท่านจึงเดินขึ้นเขาราวกับเหาะได้เช่นนี้ล่ะ ?"

“เวลาข้าว่างๆ ชอบที่จะออกมาปีนเขา ดังนั้นจึงสบายมาก ตอนนี้ร่างกายของข้าไม่ค่อยแข็งแรง ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน คงจะเดินได้เร็วกว่าเจ้าอย่างแน่นอน”

“ขี้โม้ !”

ฮั๋วฉิงหน้าแดงด้วยความเหนื่อย ยิ้มเหมือนกับเด็กๆ อันหลิงหยุนเลิกคิ้วมองหนึ่งครั้ง รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว

ทั้งสองเดินกันอย่างรวดเร็ว ไม่นานอันหลิงหยุนก็เหนื่อยจนก้าวขาไปออก เดินไปได้ครึ่งทาง อันหลิงหยุนก็เดินเข้าไปพิงต้นไม้เพื่อพักผ่อน

แต่ฮั๋วฉิงกลับยังดูผ่อนคลาย : “ให้ข้าแบกท่าน ?”

“ไม่ต้อง ข้าขึ้นไหว เจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าข้างบนนั้นมีคนอยู่ ครั้งก่อนที่ข้ามาเดินมาถึงตรงนี้ แล้วก็ก็เดินกลับลงไป” อันหลิงหยุนหายใจเหนื่อยหอบ แล้วนั่งลง

ฮั๋วฉิงหันมองจุดหมาย : “ใกล้ถึงแล้ว ถ้าหากท่านหเนื่อยแล้ว พวกเราก็พักผ่อนกันสักครู่”

“พักสักครู่เถอะ อย่าเดินเพ่นพ่าน ที่นี่มีแมงป่องกับตะขาบ อย่าให้มันกัดเจ้าได้”

“ข้าไม่กลัว !”

“......” อันหลิงหยุนหันมองฮั๋วฉิงเหมือนมองไอ้ทึ่มคนหนึ่ง

ฮั๋วฉิงนั่งลง พิงเข้าไปที่อันหลิงหยุน แล้วซบหัวลงบนไหล่ของอันหลิงหยุน สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข

อันหลิงหยุนรู้สึกเหนื่อยแล้วจริงๆ จึงนั่งพิงต้นไม้อยู่พักใหญ่

ฮั๋วฉิงเองก็นอนหลับไปแล้ว ไม่เคยหลับอย่างมีความสุขขนาดนี้มาก่อน

อันหลิงหยุนตื่นขึ้นมา ฮั๋วฉิงก็ไม่อยู่เสียแล้ว ฟ้าก็เริ่มมืดลงเล็กน้อย อันหลิงหยุนลุกขึ้นแล้วมองหาฮั๋วฉิงไปทั่วทุกด้าน ตอนนี้เป็นเวลาที่พืชพรรณเขียวชอุ่ม ตอนนี้หญ้าที่อยู่ตามพื้นดินเริ่มขึ้นรก ฝนตกห่าใหญ่กระตุ้นหลายต่อหลายสิ่ง บวกกับบนภูเขาที่มแดด

ทำให้ต้นหญ้าโตจนสูงถึงเอว ฟ้ามืด อันหลิงหยุนมองไม่เห็นอะไรเลย

“ฮั๋วฉิง ฮั๋วฉิง”