บทที่798 น่าเสียดายเปล่า

บทที่798 น่าเสียดายเปล่า

“ปล่อยเขาไปเถิด แม้ว่าท่านจะเป็นหนี้ข้า ข้าก็จะจากไป ให้พวกท่านได้มีความสุข”

การปรากฏตัวของเจ้าของร่างเดิมทำให้กงชิงเซวียนเหอตกตะลึง เจ้าของร่างเดิมหันกลับไปมองกงชิงเซวียนเหอ กงชิงเซวียนเหอหัวเราะ: “เจ้ายังอาลัยอาวรณ์”

เจ้าของร่างเดิมลำบากใจ มองไปทางกงชิงวี่: “ข้าสามารถตายให้ท่านดูได้ ตราบใดที่ร่างกายนี้ตาย ท่านก็จะไม่มีอะไรเลย”

เจ้าของร่างเดิมหยิบปิ่นบนหัวลงมาจ่อไว้ที่คอ

กงชิงวี่วางกระบี่ลง: “เขามีชีวิตไม่ได้”

“ไม่แน่” เจ้าของร่างเดิมจูงมือของกงชิงเซวียนเหอเดินลงเขา เฟิงอู๋ฉิงลุกขึ้นมองกงชิงวี่ รู้สึกสงสารแทนเขา

แต่งงานกับหญิงใจง่าย โชคร้าย!

ฝีเท้าของกงชิงเซวียนเหอโซซัดโซเซเดินตามเจ้าของร่างเดิมลงเขาไป เจ้าของร่างเดิมไม่รู้ว่าจะลงเขาอย่างไร เกือบจะล้มลงไปแล้ว ร่างของกงชิงวี่ก็แฉลบมาอยู่ข้างกายของเจ้าของร่างเดิมทันที

“ท่านไม่ต้องเข้ามา ข้าจะไปส่งเขา หากเขาไม่เป็นอะไร ข้าก็จะกลับมา”

เจ้าของร่างเดิมไม่กล้าให้กงชิงวี่เข้าใกล้ กงชิงวี่พูดอย่างโมโหว่า: “เจ้าไปไม่ได้ เจ้าจะทำนางล้ม!”

“งั้นพวกท่านไป ข้าไม่ไป ข้าจะอยู่ดูแลเขา”

เจ้าของร่างเดิมไม่ไป กงชิงวี่โมโหสุดขีด

“ไป!”

กงชิงวี่คำราม หมุนตัวเดินไป

เฟิงอู๋ฉิงทำหน้าน่าขัน มองอันหลิงหยุน มองท่าทางโง่เง่า

กงชิงวี่หมุนตัวลงเขา แต่ซูมู่หรงและจุนโม่ซ่างสองคนยังไม่ไป สองคนนี้มีความคิดของตนเอง

กงชิงวี่มองสองคนนั้น: “ข้าสั่งให้พวกเจ้าไป”

จุนโม่ซ่างทำหน้าหยิ่งยโส: “กงชิงวี่ ที่นี่คือพื้นที่ของข้า”

“ถ้าเจ้าไม่ไป ข้าจะฆ่าเจ้า แล้วโยนเจ้าลงไป”

จุนโม่ซ่างเลิกคิ้ว หมุนตัวไปมองทางด้านหน้าผาสูงชัน และพิจารณา สู้กงชิงวี่ไม่ได้

“ข้าลงไป แล้วเจ้าหล่ะ?”

สีหน้าของซูมู่หรงไม่พอใจ: “เจ้าไปของเจ้าเถอะ เจ้าจะพาข้าไปทำไม?”

จุนโม่ซ่างรู้สึกน่าขัน: “ข้าก็เป็นเจ้าบ้านที่ดี”

“ข้าต้องการเจ้า”ซูมู่หรงยังไม่วางใจ แต่เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกงชิงวี่จริงๆ ถ้าเฟิงอู๋ฉิงไม่อยู่ที่นี่ และเขากับจุนโม่ซ่างร่วมมือกัน การสู้กับกงชิงวี่ก็ไม่ใช่ปัญหา

เฟิงอู๋ฉิงมองพวกเขาสองสามคน: “ลงกันไปให้หมด ฟังหลิงหยุน”

เฟิงอู๋ฉิงมองกงชิงวี่แว็บนึง ก่อนจะเดินนำลงเขาไป

ทั้งสี่คนเดินลงเขาไป เจ้าของร่างเดิมประคองกงชิงเซวียนเหอนอนไปที่พื้น รอจนกระทั่งคนอื่นๆเดินไปไกล เจ้าของร่างเดิมก็หยิบมีดออกมา ที่จริงทำกับข้อมือตนเองไม่ลง กลัวว่าจะไม่ได้

สูดหายใจเข้าลึกๆสองสามครั้ง แล้วก็กรีดเข้าไปที่ข้อมือ: “ข้าทำเพื่อนาง”

ตอนที่อันหลิงหยุนเป็นลมลงไปนั้นกังวลกับกงชิงเซวียนเหอมาก เดิมทีเจ้าของร่างเดิมไม่อยากออกมา แต่พอคิดถึงเหตุการณ์นี้จึงออกมาช่วย

เมื่อกงชิงเซวียนเหอเห็นเลือด ก็รีบดึงข้อมือของอันหลิงหยุนไป สองมือกดแขนของอันหลิงหยุนไว้ และอมบาดแผลที่มีเลือดไหลจากนั้นก็ใช้แรงดูด มีเท่าไหร่เขาก็ใช้แรงเท่านั้น

เจ้าของร่างเดิมตกใจจนตื่นตะลึงเล็กน้อย เบิกตามองกว้าง แต่ที่นางตื่นตะลึงนี้ก็เป็นครั้งแรก

กงชิงเซวียนเหอดื่มไปสักพัก ร่างกายก็ฟื้นฟูกลับมารวดเร็ว และค่อยๆปล่อยมือของอันหลิงหยุน เขานอนอยู่กับพื้นอย่างเหม่อลอย

เจ้าของร่างเดิมเจ็บเจียนตาย เก็บมือกลับมา กะพริบตาปริบๆ สูดลมหายใจลึกๆและหยิบผ้าสะอาดบนตัวขึ้นมาเช็ดๆ และเห็นบาดแผลเริ่มสมานกัน

กงชิงเซวียนเหอลุกขึ้นมานั่ง ดึงอันหลิงหยุนไป: “ข้าดูหน่อย”

เจ้าของร่างเดิมเก้ๆกังๆ: “ชายหญิงไม่ควรอยู่ใกล้ชิดกัน เจ้าอย่ามาลากๆดึงๆ ข้าช่วยเจ้าก็เพราะนาง เจ้ารีบไปเถอะ ไม่เช่นนั้นหากกงชิงวี่มา เขาจะฆ่าเจ้า เขานั้นเหี้ยมโหดมาก!”

การพูดของเจ้าของร่างเดิมและอันหลิงหยุนยังมีความต่างกัน การออกเสียงเหี้ยมโหดท้ายประโยคนั้นลากเสียงยาว