บทที่ 1029

เสียงของหล่างมู่ดังมาจากในพุ่มหญ้า “พี่หญิง เชิญนอนลงเถิด หญ้าเหล่านี้นุ่มนิ่มยิ่งนัก”

ลั่วชิงยวนจึงนอนลงในพุ่มหญ้าเช่นกัน

ปรากฏว่ามันนุ่มนิ่มอย่างมิน่าเชื่อ ไม่มีหนามทิ่มแทงเลยแม้แต่น้อย

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และพืชพันธุ์

นางกลิ้งตัวไปมา จู่ ๆ เห็ดสีใสราวกับผลึกก็ปรากฏต่อหน้าลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนตกใจแล้วเอื้อมมือไปแตะ

เห็ดเซียนญาณวารี?

โชคดีอะไรเช่นนี้!

เห็ดชนิดนี้มีฤทธิ์แก้พิษได้อย่างน่าอัศจรรย์ เมื่อนำไปใช้ร่วมกับสมุนไพรอื่น ๆ ก็จะได้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน เรียกได้ว่าเป็นเห็ดสารพัดประโยชน์

แม้แต่นางในอดีตก็เคยเห็นเพียงสองครั้งเท่านั้น

เป็นสิ่งหายากที่หาได้ยากยิ่งนัก

นางเก็บเห็ดวิญญาณเซียนน้ำ แล้วห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าอย่างทะนุถนอม

“พี่หญิง ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ?” หล่างมู่โผล่ขึ้นมาจากพุ่มหญ้า

เมื่อเห็นนางเก็บเห็ดจึงถามด้วยความสงสัย “ท่านจะนำกลับไปกินหรือ?”

“กินมิได้หรอก นี่คือยา” ลั่วชิงยวนวางเห็ดไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม

หล่างมู่ใช้มือแหวกพุ่มหญ้า “กินได้สิขอรับ แต่เพียงเท่านี้จะพอสำหรับทำผัดเห็ดหนึ่งจานหรือ?”

ปรากฏว่าใต้พุ่มหญ้าเต็มไปด้วยเห็ดวิญญาณเซียนน้ำ!

ลั่วชิงยวนสูดหายใจทันใด

รู้สึกราวกับกำลังอยู่ในความฝัน

“เหตุใดจึงมีมากมายเช่นนี้?” ลั่วชิงยวนถามด้วยความตื่นเต้น

หล่างมู่ตอบว่า “มิทราบขอรับ แต่มันก็มีอยู่ที่นี่มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

“ครั้งแรกที่เราพบกับอาเสินตอนเด็ก มันก็กำลังกินเห็ดอยู่ที่นี่”

“เมื่อเห็นมันกิน เราจึงมั่นใจว่าไม่มีพิษ จึงเก็บไปผัดกินบ้างเป็นครั้งคราว”

“ก่อนหน้านี้เราเก็บไปสองตะกร้า แล้วนำไปแจกจ่ายแก่ชนเผ่า ผลปรากฏว่ามันมิงอกอีกเลย”