บทที่ 1042

ลั่วชิงยวนก้าวเข้าไปถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า

“ท่านหมายความว่าอย่างไร? ที่เมืองผิงหนิงครั้งนั้นมิใช่การแสร้งทำหรอกหรือ? ท่านต้องการหย่ากับหม่อมฉันจริง ๆ หรือ?”

ฟู่เฉินหวนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เหตุใดจะมิใช่เล่า? เจ้าปรารถนาหนังสือหย่ามาตลอดมิใช่หรือ? ข้าได้มอบให้เจ้าแล้ว เจ้ามิใช่พระชายาแห่งตำหนักอ๋องอีกต่อไป”

“การกระทำของเจ้ามิเกี่ยวข้องใด ๆ กับตำหนักอ๋องอีกแล้ว”

ลั่วชิงยวนตัวสั่นสะท้าน

สูดจมูกแล้วกล่าวว่า “ถ้อยคำของท่านหมายความว่า ท่านต้องการตัดขาดความเกี่ยวข้องกับหม่อมฉัน เพราะเกรงว่าหม่อมฉันจะก่อความผิดร้ายแรงลามไปถึงตำหนักอ๋องอย่างนั้นหรือ?”

ฟู่เฉินหวนกล่าวเสียงเย็น “ในเมื่อเข้าใจแล้วก็รีบไปเสีย”

“ซูโหยว ส่งแขก!”

ฟู่เฉินหวนสั่งเสียงเย็นชา แล้วหันหลังกลับไปในห้อง

ซูโหยวจนใจไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะบอกให้ลั่วชิงยวนออกไป

แต่ลั่วชิงยวนกลับเดินผ่านซูโหยว ก้าวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วแล้วปิดประตู

ฟู่เฉินหวนตกใจ มองนางด้วยความโกรธเล็กน้อย

ก่อนที่จะได้เอ่ยปากพูด ลั่วชิงยวนก็หยิบหนังสือหย่าออกมา

“ฟู่เฉินหวน ก่อนหน้านี้เมื่อหม่อมฉันต้องการหนังสือหย่า ท่านกลับมิยอมให้”

“บัดนี้ท่านกลับมอบให้หม่อมฉัน และกล่าวหาว่าหม่อมฉันจะก่อความเดือดร้อนให้ตำหนัก และไล่หม่อมฉันออกไปงั้นหรือ? แต่หม่อมฉันมิต้องการแล้ว!”

“เหตุใดท่านจะมิให้ก็มิให้ เมื่อท่านให้แล้วหม่อมฉันก็ต้องรับมันไว้อย่างว่าง่ายกระนั้นหรือ?”

ลั่วชิงยวนโกรธจัด ฉีกหนังสือหย่าจนขาดเป็นชิ้นแล้วโยนขึ้นไป

เศษกระดาษปลิวว่อนในอากาศ

ฟู่เฉินหวนมองสตรีผู้ยังคงดื้อรั้น โดยพยายามระงับความรู้สึกที่ซับซ้อนเกิดขึ้นในใจ เขากำมือแน่น ใบหน้าแสดงความโกรธ

ลั่วชิงยวนจ้องมองอย่างดุเดือดแล้วกล่าวทีละคำ “ท่านมีทางเลือกของท่าน หม่อมฉันเองก็มีทางเลือกของหม่อมฉัน แม้ท่านจะเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการ แต่ท่านก็มิอาจควบคุมชีวิตของทุกคนได้!”

ทันใดนั้นเสียงของซูโหยวก็ดังมาจากด้านนอก “ท่านอ๋อง เจ้าหน้าที่จากทางการมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“กล่าวว่ามีผู้เห็นพระชายากลับมาที่ตำหนัก จึงมาจับกุมพ่ะย่ะค่ะ!”

ซูโหยวก็เผยคำเรียกเดิมออกมาด้วยความร้อนใจ

ฟู่เฉินหวนมองลั่วชิงยวนผู้ดื้อดึง แล้วกัดฟันเปิดประตู

“มาจับกุมก็เข้ามาเลย! ข้าได้เขียนหนังสือหย่าแล้ว ลั่วชิงยวนมิใช่คนของตำหนักอ๋องอีกต่อไปแล้ว!”

ลั่วชิงยวนมองฟู่เฉินหวนอย่างเย็นชา

แล้วก้าวออกจากลาน