บทที่ 1048

ลั่วชิงยวนตัวสั่นสะท้าน รีบขึ้นจากอ่างแล้วคว้าผ้ามาคลุมกาย

ทันใดนั้นร่างของฟู่เฉินหวนก็ปรากฏในสายตานาง

“ท่าน!” ลั่วชิงยวนเอ่ยปาก

ฟู่เฉินหวนคว้าข้อมือของนาง แล้วจ้องมองนางอย่างดุร้าย “ลั่วชิงยวน ข้ามิอยากเสียเวลาพูดมาก! เจ้ารีบออกไปจากตำหนักอ๋องบัดเดี๋ยวนี้!”

ใบหน้าที่โกรธจัดทำให้รู้สึกหนาวสันหลัง

ลั่วชิงยวนสะบัดมือเขาออก “นี่คือเหตุผลที่ท่านบุกเข้ามาในห้องหม่อมฉันหรือ?”

“หม่อมฉันบอกแล้วว่าหม่อมฉันจะมิไปไหนทั้งสิ้น”

ฟู่เฉินหวนโกรธมาก เชยคางของนางขึ้นดึงเข้ามาใกล้

“อย่าคิดว่าข้ามิรู้ว่าเจ้าอยู่ที่ตำหนักเพื่ออะไร เพื่อฟู่อวิ๋นโจวใช่หรือไม่”

“หากเจ้ามิไปก็อย่าได้ตำหนิข้าที่ประกาศเรื่องงามหน้าของเจ้ากับฟู่อวิ๋นโจวให้รู้กันทั่วแผ่นดิน!”

ใบหน้าของฟู่เฉินหวนเต็มไปด้วยความโกรธ น้ำเสียงก็บ่งบอกว่าข่มขู่อย่างรุนแรง

ลั่วชิงยวนตกตะลึง “ท่านใช้เรื่องนี้มาข่มขู่หม่อมฉัน เพื่อไล่หม่อมฉันไปงั้นหรือ?”

“ดี ท่านก็ประกาศให้ทั่วแผ่นดินรู้ไปเลย หม่อมฉันกับองค์ชายห้าบริสุทธิ์เปิดเผย มีอะไรต้องกลัว!”

นางจะมิไปเพราะเรื่องนี้แน่นอน

ความเจ็บปวดในอกทำให้ฟู่เฉินหวนร้อนใจ

ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชา ก่อนคว้าตัวลั่วชิงยวนแล้วผลักลงบนเตียง “ใช่หรือไม่! ข้าจะตรวจสอบดูดีหรือไม่เล่า?”

ฟู่เฉินหวนคว้ามือทั้งสองข้างของลั่วชิงยวนแล้วจับยกขึ้นเหนือศีรษะนาง

ลั่วชิงยวนตกใจ ยกขาเตะเขาออกไป

แต่ฟู่เฉินหวนตอบสนองอย่างรวดเร็ว จับขาของนางไว้ได้ทัน

ลั่วชิงยวนพยายามดิ้นรนหลบเข้าไปชิดหัวเตียง

แต่ก็ยังเห็นฟู่เฉินหวนเข้ามาใกล้นางอย่างบ้าคลั่ง “อย่างไร? มิกล้าแล้วรึ?”

“เจ้ามิกลัวมิใช่รึ? มิใช่ว่าเจ้ากับฟู่อวิ๋นโจวบริสุทธิ์เปิดเผยหรอกรึ? ยืนกรานจะอยู่ในตำหนัก เพียงแค่ทำหน้าที่ของพระชายา เหตุใดเจ้าจึงกลัว?”

ลั่วชิงยวนถูกกดลงบนเตียงอีกครั้ง

ร่างกายที่หนักอึ้งกดทับทำให้ใจเต้นรัว

ลั่วชิงยวนดิ้นรนพลางพยายามผลักเขาออกไป

แต่ก็สู้แรงของฟู่เฉินหวนมิได้

เมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำและใบหน้าซีดเซียวของเขา ลั่วชิงยวนก็ใจหาย

“ฟู่เฉินหวน! หม่อมฉันรู้ว่าท่านต้องการไล่หม่อมฉันไปเพราะอะไร แต่หม่อมฉันอยากบอกท่านว่า การควบคุมของลั่วเยวี่ยอิงต่อท่านนั้นมีทางแก้อยู่!”

“หม่อมฉันจะหาทางแก้ให้ได้!”

“ท่านต้องเชื่อหม่อมฉัน!”