บทที่ 1057

“แต่เดิมตระกูลข้าประกอบอาชีพค้าขาย สามีข้าเป็นชายที่เข้ามาเป็นเขย ก่อนพิธีสมรส เขาประพฤติตนราวกับสุภาพบุรุษ แต่หลังจากนั้นกลับเผยธาตุแท้ เที่ยวเตร่ในแหล่งอบายมุข นำเงินจากบัญชีการค้าไปใช้จ่ายในสถานเริงรมย์”

“พ่อแม่ข้าทราบเรื่องนี้จึงคิดจะขับไล่เขาออกจากบ้าน แต่เพียงเดือนเดียว พ่อแม่ข้าก็ล้มป่วยลงอย่างรวดเร็วและสิ้นใจ”

“ท่านทั้งสองมีสุขภาพแข็งแรงดีเสมอมา! ข้ารู้แน่ว่าสามีข้าต้องเป็นคนลงมือ! แต่ข้าหาหลักฐานมิได้”

“เขายังยึดครองทรัพย์สินของตระกูลข้าและทำร้ายข้าทุกวัน ขู่เข็ญข้าว่าหากข้ากล้าไปแจ้งความ เขาจะฆ่าข้า”

นางกล่าวจบ น้ำตาก็รินไหลลงมาอาบแก้ม

ลั่วชิงยวนฟังด้วยความเวทนา แล้วจึงเอ่ยถาม “แล้วเจ้าแจ้งความหรือไม่?”

“ข้าแอบไปแจ้งความครั้งหนึ่ง แต่คนใจโหดนั้นกลับขายข้าให้หอนางโลม!”

“เขาขู่ข้า ข้าหวาดกลัวเกินกว่าจะทำอะไรได้”

“ข้าหวาดผวาอยู่ทุกวันทุกคืน”

“ปรารถนาเพียงให้เขาตายไปเสีย!”

“ต่อมาข้าได้ยินมาว่าศาลเจ้าที่เขาหลิงซานศักดิ์สิทธิ์นัก เพียงแต่เขียนความปรารถนาและความทุกข์ยากลงไป แล้วจุดธูปบูชาติดต่อกันสิบวันก็จะสมปรารถนา!”

“ข้าจึงไปที่นั่น!”

“หลังจากกลับมาได้สามวัน คนใจร้ายนั้นก็ตายไปแล้ว! เหลือเพียงโครงกระดูก!”

“เป็นเทพเจ้าที่ศาลเจ้าช่วยข้า!”

ลั่วชิงยวนตกตะลึงเมื่อได้ฟังดังนั้น

ซ่งเชียนฉู่ก็ตกใจเช่นกัน

จากนั้นอีกสองคนก็เล่าเรื่องราวของตน

แม้รายละเอียดจะแตกต่างกันบ้าง แต่ล้วนถูกหลอกลวง

คนที่ตายไปล้วนปล้นฆ่าคนเพื่อชิงทรัพย์สิน

และล้วนไปจุดธูปบูชาที่ศาลเจ้าเขาหลิงซาน หลังจากกลับมามินาน คนเหล่านั้นก็กลายเป็นกระดูกขาว

“พระชายา ท่านมีเมตตา โปรดเข้าใจความทุกข์ยากของพวกข้าด้วย โปรดอย่าลงโทษพวกข้าเลยเจ้าค่ะ”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “เราจะส่งคนไปตรวจสอบเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับพวกเจ้า หากไม่มีการปกปิด ข้าย่อมมิลงโทษพวกเจ้า”

“ขอบพระคุณ! ขอบพระคุณพระชายาเจ้าค่ะ/ขอรับ!”

ทั้งสามกราบคำนับขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง

“กลับไปเถิด อย่าได้เอ่ยถึงเรื่องนี้กับใคร”

“เจ้าค่ะ/ขอรับ”

ซ่งเชียนฉู่งุนงงอยู่ครู่ใหญ่ “หรือว่าเราเข้าใจเขาผิดไป...”