บทที่ 1066

สำนักหมอหลวง

ตอนนี้หมอเซิ่งไป่ชวนผู้เป็นศิษย์เอกของหัวหน้าหมอหลวงมู่ได้เข้ารับราชการในสำนักหมอหลวงอย่างเป็นทางการแล้ว

ขณะที่ลั่วชิงยวนมาถึง หมอเซิ่งไป่ชวนก็บังเอิญออกไปเยี่ยมไข้เสียแล้ว

หัวหน้าหมอหลวงมู่จึงเรียกนางไปยังคลังโอสถ

“ข้าทราบอยู่แล้วว่าท่านจะต้องมา”

“เป็นเพราะเรื่องของตระกูลเหยียนใช่หรือไม่?”

หัวหน้าหมอหลวงมู่เอ่ยถาม

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “หัวหน้าหมอหลวงมู่คงทราบดีว่าขณะนี้เรากำลังเผชิญกับอะไรอยู่ หมอเซิ่งไป่ชวนอาจเป็นบุคคลสำคัญยิ่ง”

หัวหน้าหมอหลวงมู่ถอนหายใจ “ข้าเข้าใจ”

“แต่ข้ายังหวังว่าหากมิจำเป็นจริง ๆ ก็อย่าได้เปิดเผยตัวตนของเขาเลย”

“เพราะนั่นเป็นเรื่องที่เป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับเขา”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “วางใจเถิดหัวหน้าหมอหลวงมู่ ข้ามีสติปัญญาพอ”

มินานนักหมอเซิ่งไป่ชวนก็กลับมา

“พระชายา ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรขอรับ?”

“ข้ากำลังจะไปตรวจพระวรกายให้ไทเฮาพอดี จึงจำเป็นต้องมีคนจากสำนักหมอหลวงไปด้วย”

“เจ้าตามเข้ามาที”

เมื่อหมอเซิ่งไป่ชวนได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้าโดยมิสงสัยแม้แต่น้อย

......

พระตำหนักโช่วสี่

ขณะที่ลั่วชิงยวนก้าวเข้าไปในห้อง เสียงหัวเราะเย้ยหยันอันเย็นชาของไทเฮาก็ดังขึ้น “อ๋องผู้สำเร็จราชการกระทำการรวดเร็วเสียจริง”

ทันทีที่ไทเฮายกมือขึ้น ทหารองครักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่ก็จะก้าวมาข้างหน้า

แต่เมื่อหมอเซิ่งไป่ชวนตามลั่วชิงยวนเข้ามา สีหน้าของไทเฮาก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที

ลั่วชิงยวนอมยิ้ม “ได้ยินมาว่าไทเฮาทรงมีอาการร้อนใน ร้อนรุ่มกระสับกระส่าย หม่อมฉันจึงได้พาหมอเซิ่งไป่ชวนมาตรวจพระวรกายให้เพคะ”

ไทเฮาจ้องมองลั่วชิงยวนด้วยสายตาดุร้าย

แล้วโบกมือส่งสัญญาณให้คนอื่นถอยออกไป

เมื่อประตูห้องปิดลง