บทที่ 1077

“สิ่งที่ข้าต้องการจะทำ ไม่มีสิ่งใดที่ทำมิได้”

นางจะต้องร่วมมือกับฟู่เฉินหวนให้ได้!

เหยียนหน่ายซินออกปทันที

ลั่วเยวี่ยอิงเปลี่ยนชุดเป็นชุดของนางกำนัล แล้วแอบออกจากเรือนไปอย่างเงียบเชียบ

จากนั้นหาจังหวะเทน้ำในขวดยาลงในสุราที่ท่านอ๋องจะดื่มในคืนนี้

......

เวลาล่วงเลยไปจนถึงตอนค่ำ

สุราอาหารถูกจัดเตรียมไว้ในห้องเรียบร้อยแล้ว

ลั่วเยวี่ยอิงแอบดู เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่จึงเข้าไปรอในห้อง

สายตามองอาหารบนโต๊ะที่จัดเตรียมไว้อย่างหรูหราพลางจินตนาการถึงความสุขในค่ำคืนนี้

“ถวายคำนับท่านอ๋องเพคะ” เสียงนางกำนัลทำความเคารพอยู่ด้านนอก

ท่านอ๋องกลับมาแล้ว!

ลั่วเยวี่ยอิงรีบไปหลบอยู่ใต้เตียงแล้วเฝ้ารออย่างตื่นเต้น

เพื่อความแน่ใจ ควรจะรอให้ท่านอ๋องดื่มสุราก่อนแล้วค่อยออกมา

อย่างไรก็ตาม คนที่อยู่หน้าประตูเดินมาถึงประตู แต่ก็มิได้ผลักประตูเข้ามา

เขาหยุดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หันหลังกลับไป

ใจของลั่วเยวี่ยอิงรู้สึกผิดหวัง

......

ฟู่เฉินหวนเดินไปยังห้องครัว

แล้วบอกให้นางกำนัลในห้องครัวออกไป จากนั้นทำอาหารอยู่คนเดียวในห้องครัว

สุดท้ายก็ยกขนมแป้งกรอบจานหนึ่งออกมา

ซูโหยวเดินผ่านมาเห็นก็ตกใจเล็กน้อย “ท่านอ๋อง ท่านทำ...”

“ไม่มีอะไร ข้าเพียงแค่ไปเอาอาหารในห้องครัวมากิน” ฟู่เฉินหวนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วหยิบขนมแป้งกรอบขึ้นมากิน

ซูโหยวตกตะลึง

เอาอาหารมากินยังต้องจุดเตาด้วยหรือ?

แล้วเหตุใดหน้าถึงได้มีขี้เถ้าติดอยู่ด้วย?

ซูโหยวกำลังจะเตือนฟู่เฉินหวน

แต่ฟู่เฉินหวนหยุดเคี้ยว แล้วกล่าวว่า “ยกอาหารไปที่เรือนของพระชายา คืนนี้ข้าจะไปกินข้าวที่นั่น”

ซูโหยวพยักหน้า “พ่ะย่ะค่ะ”