บทที่ 1081

ลั่วชิงยวนกระดกสุราหมดจอกในอึกเดียว

ลั่วหลางหลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ตราบใดที่ครอบครัวยังอยู่พร้อมหน้า มิว่าจะเป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์หรือไม่ เราก็ล้วนมารวมตัวกันด้วยความรื่นเริงได้”

ลั่วอวิ๋นสี่พยักหน้าเห็นด้วย “ถูกแล้ว ขอเพียงครอบครัวอยู่พร้อมหน้า ทุกเวลาล้วนเฉลิมฉลองได้ดั่งเทศกาลไหว้พระจันทร์!”

“อย่ามัวชักช้า รีบกินกันเถิด” ลั่วอวิ๋นสี่เอ่ยพลางเตรียมใช้ตะเกียบคีบอาหาร

ทว่าฟู่เฉินหวนกลับเอ่ยขัด “ช้าก่อน ยังมีแขกอีกคนที่ยังมามิถึง”

ได้ยินดังนั้น ทั้งสามล้วนประหลาดใจ

“ยังมีผู้ใดอีกหรือ?” ลั่วชิงยวนเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ฟู่เฉินหวนตอบ “ยิ่งมีคนมากยิ่งครื้นเครง”

“รออีกสักครู่ คงใกล้มาถึงแล้ว”

หลังจากนั้นมินาน เมื่อแขกมาถึง ลั่วชิงยวนก็เผยสีหน้ายินดี “เชียนฉู่!”

ซ่งเชียนฉู่เดินทางมาพร้อมเฉินเซี่ยวหาน

นอกจากนี้ยังมีองค์ชายเจ็ดฟู่จิ่งหลีด้วย

รวมถึงแขกอีกคนหนึ่งจากเมืองซีหยาง ฟ่านลิ่งเสวียน

การปรากฏตัวของฟ่านลิ่งเสวียนทำให้ลั่วหลางหลางประหลาดใจเล็กน้อย

ลั่วอวิ๋นสี่เห็นดังนั้นจึงรีบขยับที่นั่งให้ฟ่านลิ่งเสวียน ทำให้ลั่วหลางหลางหน้าแดงก่ำไปครู่หนึ่ง

จู่ ๆ ก็มีคนมากมายเช่นนี้ บรรยากาศครึกครื้นขึ้นมากทีเดียว

ลั่วชิงยวนรู้สึกซับซ้อนใจขณะมองไปยังฟู่เฉินหวน “ท่านวางแผนเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้วหรือเพคะ?”

ฟู่เฉินหวนคลี่ยิ้ม “เจ้ามิชอบหรือ?”

ลั่วชิงยวนยกยิ้มมุมปากก่อนจะยกจอกสุราขึ้นคารวะ “ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ทรงลำบากเพคะ”

ฟู่เฉินหวนเผยรอยยิ้มมีเลศนัย ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาดื่มสุราจากจอกของนาง

ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงดังตูม!

ดอกไม้ไฟเบ่งบานกลางท้องฟ้า แสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วบริเวณ

ตามมาด้วยเสียงดอกไม้ไฟอีกหลายชุด

“โอ้โห งดงามยิ่งนัก”