บทที่ 1123

“ระวัง!”

ทุกคนต่างพากันปิดปากปิดจมูก

ฟู่เฉินหวนรีบปกป้องลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนโบกมือพัดด้วยความระแวดระวัง แต่ก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

ทันใดนั้นนางก็รู้สึกใจหาย “แย่แล้ว ลั่วฉิง!”

นางรีบวิ่งไปทางลั่วฉิง

และแล้วก็พบเพียงรอยเลือดบนพื้น

ลั่วฉิงหายตัวไปแล้ว

ซ่งเชียนฉู่ตกใจ “หนีไปแล้ว!”

ลั่วชิงยวนมองไปรอบ ๆ ผู้คนพลุกพล่าน หาตัวคนร้ายมิเจอ

“นางหนีไปเร็วถึงเพียงนั้นเองมิได้ ต้องมีคนช่วยไว้”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว “นางมีผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยหรือ?”

ลั่วชิงยวนครุ่นคิด ลั่วฉิงมักจะอยู่คนเดียวมาตลอด ไม่มีพวกพ้อง

แต่เมื่อนึกถึงความลับที่ลั่วเยวี่ยอิงรู้ ก็มีคนคนหนึ่งที่เชื่อมโยงพวกนางเข้าด้วยกัน

“เหยียนหน่ายซิน!”

ฟู่เฉินหวนสั่งการทันที “ใครก็ได้ ไปตรวจค้นตระกูลเหยียน จับคนทั้งหมด ห้ามปล่อยให้รอดแม้แต่คนเดียว!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ฟู่เฉินหวนมิวางใจ นำกำลังออกตามล่าด้วยตัวเอง

มิอาจปล่อยให้ลั่วฉิงหนีไปได้

ส่วนลั่วชิงยวนก็พาซ่งเชียนฉู่กับเฉินเซี่ยวหานกลับไปก่อน

เมื่อเปิดเผยตัวตนแล้ว ลั่วชิงยวนก็มิต้องปลอมตัวอีก นางพาพวกเขากลับเรือน

“เชียนฉู่ การเดินทางราบรื่นหรือไม่?” ลั่วชิงยวนเห็นเฉินเซี่ยวหานดูสดใสอารมณ์ดี

เฉินเซี่ยวหานจับมือซ่งเชียนฉู่แล้วกล่าวว่า “ท่านพ่อของนางตกลงให้เราแต่งงานกันแล้ว ตอนนี้ขอเชิญท่านเซียนฉู่ช่วยเลือกวันมงคล แล้วเชิญท่านมาร่วมงานเลี้ยงฉลองด้วยนะขอรับ”

ลั่วชิงยวนได้ฟังดังนั้นก็ดีใจกับพวกเขาด้วย

“เช่นนั้นก็ดีจริง ๆ!”

“พวกเจ้าเดินทางเหนื่อยมาหลายวัน ไปอาบน้ำผลัดผ้ากันก่อน แล้วข้าจะเลี้ยงอาหาร แล้วค่อยปรึกษาเรื่องงานแต่งงาน”