บทที่ 1138

คนอื่น ๆ ก็เห็นแล้วเช่นกัน

ไม่มีเวลาแล้ว ทุกคนรีบวิ่งไปยังอีกฝั่ง สะพานจึงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

โชคดีที่สะพานแข็งแรง ไม่มีใครตกลงไปข้างล่าง

แต่เฉินชีกับพรรคพวกข้างหลังก็ลงมาถึงพื้นแล้ว

ลั่วชิงยวนหันไปมอง แล้วเห็นเฉินชีวิ่งมาโดยมิพาคนตามมาด้วย

นางชะงัก รู้สึกสังหรณ์ใจมิดี

แล้วก็เห็นเฉินชีถือกระบี่พิชิตมารเดินไปที่ริมสะพาน เขาแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วใช้กระบี่ฟันโซ่เส้นหนึ่ง

แคร้ง!

โซ่ขาดสะบั้น ร่วงลงไปในหุบเหว

สะพานสั่นคลอนอย่างรุนแรง

โชคดีที่ยังมีโซ่อีกเส้นยึดไว้

ทุกคนบนสะพานต่างตื่นตระหนก

เฉินชียกกระบี่พิชิตมารขึ้นเตรียมจะตัดโซ่อีกเส้น

หากโซ่ขาดอีกเส้น

สะพานจะพลิกคว่ำและทุกคนจะตกลงไป

ซ่งอวี่ร้องตะโกน “หยุดนะ! เจ้าต้องการสมุนไพร ข้าจะยกให้ทั้งหมด! ปล่อยพวกเขาไป!”

เขาจะมิยอมให้ลูกสาวและคนอื่น ๆ ต้องมาตายที่นี่!

เฉินชีหัวเราะเย็นชา “มาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าคิดว่าข้ายังสนใจสมุนไพรพวกนั้นอีกรึ?”

กล่าวจบ เขาก็ยกกระบี่พิชิตมารฟันไปที่โซ่อีกเส้น

หากโซ่เส้นนี้ขาด

พวกเขาจะตกหน้าผาตายหมดอย่างมิต้องสงสัย!

ทุกคนใจหายวาบ

ลั่วชิงยวนมิสนใจอะไร ร้องตะโกน “เฉินชี!”

ทันทีที่คำนี้หลุดออกจากปากของนาง

เฉินชีก็หน้าซีด

ตัวแข็งทื่อ

เขาหยุดมือจ้องมองนาง ดวงตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง