บทที่ 1171

“พระชายาเป็นอะไรไปเจ้าคะ?”

หัวใจของลั่วชิงยวนพลันเต้นระรัวด้วยความตระหนก รีบตรวจชีพจรตัวเองอีกครั้ง

นาง...

ตั้งครรภ์แล้ว

ข่าวนี้ควรเป็นที่น่ายินดี

ทว่าในยามนี้กลับทำให้ลั่วชิงยวนร้อนรุ่มใจนัก

เหตุใดจึงต้องเป็นเวลานี้

ร่างกายของนางบาดเจ็บสาหัส อ่อนแอเสียจนมิอาจใช้เข็มทิศอาณัติสวรรค์ได้

“พระชายา?”

ลั่วชิงยวนฝืนยิ้ม ใบหน้าซีดเซียว “มิเป็นอะไร เจ้าออกไปเถิด”

“ข้าขอพักสักครู่”

ลั่วชิงยวนเช็ดคราบเลือด แล้วล้มตัวลงนอน

จือเฉาจัดแจงที่นอนและห่มผ้าให้นาง “หากพระชายาต้องการสิ่งใด เรียกบ่าวได้เลยนะเจ้าคะ”

จือเฉากล่าวจบก็ถอยออกจากห้อง แต่ในใจยังคงกังวลมิหาย

ลั่วชิงยวนนอนบนเตียง อย่างไรก็มิอาจข่มตาหลับลงได้

นางมิรู้ว่าควรทำเช่นไร การเกิดขึ้นของชีวิตน้อย ๆ นี้ช่างมิถูกเวลาเอาเสียเลย

แล้วก็มิรู้ว่าควรบอกข่าวนี้แก่ฟู่เฉินหวนหรือไม่

ฟู่จิ่งหานสิ้นชีพแล้ว ก้าวต่อไปฟู่อวิ๋นโจวก็คงหมายมั่นจะขึ้นครองราชย์ หากเขาได้เป็นจักรพรรดิแล้ว นางมิอาจคาดเดาได้ว่าเขาจะทำสิ่งใด

เข็มทิศอาณัติสวรรค์ก็มิอาจทำนายได้

ดูท่าทุกสิ่งล้วนเป็นลิขิตสวรรค์

บัดนี้ฟู่เฉินหวนมีภาระมากมาย นางจึงเลือกที่จะมิบอกเขา เพราะเกรงว่าจะเป็นการรบกวนจิตใจ

เพียงแต่ร่างกายของนางในยามนี้ คงทำได้เพียงพักฟื้นในตำหนักเท่านั้น

รุ่งเช้าวันต่อมา นางจึงไปยังร้านโอสถเพื่อนำสมุนไพรมาปรุงยา ทั้งเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บและบำรุงครรภ์

ในเมื่อชีวิตน้อย ๆ นี้ได้มาเกิดแล้ว นางก็ต้องดูแลให้เขาคลอดออกมาอย่างปลอดภัย

รอจนเรื่องราวทุกอย่างคลี่คลาย ค่อยบอกข่าวดีนี้แก่ฟู่เฉินหวนก็แล้วกัน