บทที่ 1179

จักรพรรดิสูงสุดเคลื่อนไหวช้า การเดินหมากก็เชื่องช้า ลั่วชิงยวนก็รอด้วยความเบื่อหน่าย

ทันใดนั้นขันทีเฉินก็รีบร้อนเข้ามา “จักรพรรดิสูงสุด องค์ชายห้าทรงถามว่า ท่านจะเสด็จร่วมพิธีขึ้นครองราชย์หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

ลั่วชิงยวนตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินดังนั้น

พิธีขึ้นครองราชย์หรือ?

ฟู่อวิ๋นโจวจะขึ้นเป็นจักรพรรดิแล้ว!

จักรพรรดิสูงสุดตอบ “มิไปหรอก แขนขาของข้าเป็นเช่นนี้ เดินเหินมิไหวแล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นกระหม่อมจะไปแจ้งให้ทราบ”

ขันทีเฉินจากไปแล้ว จักรพรรดิสูงสุดก็เล่นหมากรุกต่อ แต่ลั่วชิงยวนกลับนิ่งเฉย

ฟู่เฉินหวนมิได้ขัดขวางการขึ้นครองราชย์ของฟู่อวิ๋นโจว เขาสังหารฟู่จิ่งหานแต่กลับมิได้รับโทษใด ๆ

แต่ยังทำให้ฟู่เฉินหวนหย่ากับนางแทน!

ฟู่อวิ๋นโจวใช้วิธีใดกันแน่!

นางมองจักรพรรดิสูงสุดด้วยสายตามิพอใจ “องค์จักรพรรดิสูงสุด ท่านทรงทราบทุกอย่างแล้วใช่หรือไม่เพคะ? การกระทำของฟู่อวิ๋นโจว ท่านจะทรงปล่อยไปเช่นนี้หรือเพคะ?”

“ฟู่จิ่งหานมิใช่โอรสของท่านแล้วหรือเพคะ?”

น้ำเสียงของลั่วชิงยวนแฝงไปด้วยความมิพอใจ

จักรพรรดิสูงสุดมิได้โกรธเคืองแต่กลับเผยรอยยิ้ม “เจ้าเก็บคำพูดนี้ไว้นานแล้วสินะ”

“อดทนมาจนถึงตอนนี้ เพิ่งจะมาบ่นกับข้า เจ้าช่างน่าสงสารเสียจริง”

เมื่อกล่าวจบก็ถอนหายใจ “ผ่านไปหลายปีแล้ว มิใช่เวลาที่ข้าจะตัดสินใจทุกอย่างได้อีกต่อไป ข้าเองก็ทำอะไรมิได้”

“ตอนนี้ข้าปรารถนาเพียงให้แคว้นเทียนเชวียสงบสุข ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข”

“เจ้าห้าอดทนมากว่าสิบปี เขาทั้งองอาจ กล้าหาญ มีสติปัญญา เป็นคนที่มีความสามารถ เหมาะสมที่จะเป็นจักรพรรดิ”

“ข้ามิเห็นว่ามีสิ่งใดมิเหมาะสม”

ลั่วชิงยวนตกตะลึงเมื่อได้ยินดังนั้น “แต่ท่านมิสงสัยเลยหรือเพคะว่าฟู่จิ่งหานจากไปได้อย่างไร?”