บทที่ 1185

“องค์หญิง กระหม่อมชื่อจินเจา เชี่ยวชาญทั้งหมากรุก การขว้างลูกดอก การขี่ม้าและการยิงธนู หากองค์หญิงอยากจะออกไปเล่นสนุก กระหม่อมก็สามารถร่วมเล่นด้วยได้พ่ะย่ะค่ะ!”

ชายหนุ่มทั้งสามมีบุคลิกลักษณะแตกต่างกัน แต่ล้วนมีรูปโฉมหล่อเหลายิ่งนัก

หลี่ว์โม่มีท่าทางสุภาพอ่อนโยน รอยยิ้มอบอุ่น มีกลิ่นอายของผู้แก่เรียน

หลีฉีมีท่าทางรักอิสรเสรี ใบหน้าค่อนข้างเย็นชา แต่ดูแล้วก็รู้ว่ามีวรยุทธ์สูงส่ง

ส่วนจินเจาเป็นชายหนุ่มที่ดูหยิ่งทะนง มิยึดติดในกฎเกณฑ์

ลั่วชิงยวนพิจารณาดู แล้วเอ่ยด้วยความตกใจ “องค์จักรพรรดิสูงสุดทรงพาพวกเจ้ามาใช่หรือไม่?”

ที่นี่คือวังหลวง หากมิใช่ขุนนาง คนภายนอกย่อมมิอาจเข้ามาได้

ยิ่งเป็นการปรากฏตัวในห้องของนางด้วย

หากมิได้รับอนุญาตจากจักรพรรดิสูงสุด ชายหนุ่มทั้งสามย่อมไม่มีทางที่จะทำเช่นนี้ได้

“องค์หญิงทรงคาดเดาถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์จักรพรรดิสูงสุดทรงส่งพวกเรามาปรนนิบัติองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ”

“เพียงแต่องค์จักรพรรดิสูงสุดทรงกำชับว่า ให้พวกเราแต่งกายเป็นองครักษ์เวลาเข้าออกวังพ่ะย่ะค่ะ”

“ต่อไปพวกเราจะเป็นทหารองครักษ์ส่วนตัวขององค์หญิงเองพ่ะย่ะค่ะ”

ลั่วชิงยวนตกใจ รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ ไม่ ไม่ ข้ามิต้องการ พวกเจ้าออกไปเดี๋ยวนี้!”

หลี่ว์โม่ยกยิ้ม “องค์หญิง โปรดอย่าได้ทำให้กระหม่อมลำบากใจเลยพ่ะย่ะค่ะ องค์จักรพรรดิสูงสุดทรงกำชับว่าให้ติดตามองค์หญิงไปทุกหนทุกแห่ง”

“หรือว่าองค์หญิงทรงมิพอใจพวกเราทั้งสามพ่ะย่ะค่ะ?”

ลั่วชิงยวนปวดหัว

นางรีบไปเปลี่ยนชุด แล้ววิ่งออกจากห้อง ตรงไปยังห้องของจักรพรรดิสูงสุด

เมื่อไปถึง จักรพรรดิสูงสุดกำลังนั่งเล่นหมากรุกอยู่ตรงหน้าต่างเพียงลำพังพลางครุ่นคิดอย่างหนัก

“องค์จักรพรรดิสูงสุด ท่านทรงหาคนทั้งสามมาจากที่ใดเพคะ?”

จักรพรรดิสูงสุดเงยหน้าขึ้นมอง แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เป็นอย่างไรบ้าง? สายตาของข้ามิเลวใช่หรือไม่!”

ลั่วชิงยวนเดินเข้าไปนั่ง “ตอนที่ท่านเป็นจักรพรรดิ ท่านก็เหลวไหลเช่นนี้หรือเพคะ?”

จักรพรรดิสูงสุดแสร้งทำเป็นโกรธ ตบโต๊ะเสียงดัง “เจ้าพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร!”

“ข้าตั้งใจหาคนทั้งสามมาให้เจ้า หน้าตาก็คล้ายกับฟู่เฉินหวนอยู่บ้าง ใช่หรือไม่?”

“หากเจ้ามิชอบก็มิเป็นอะไร ข้าจะให้คนไปหาใหม่! ต้องหาคนที่ถูกใจเจ้าให้ได้!”

ลั่วชิงยวนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “หม่อมฉันมิต้องการเพคะ!”

“มีพ่อคนใดเป็นเช่นท่านบ้าง”

จักรพรรดิสูงสุดกลับพูดอย่างจริงจัง “คำพูดที่ข้าพูดกับเจ้าเมื่อวาน เจ้ามิได้ฟังแม้แต่คำเดียวเลยหรือไร?”

“ปลายฟ้าทั่วใต้หล้าย่อมมีสิ่งดี ๆ คนทั้งสามนี้มีตรงไหนสู้ฟู่เฉินหวนมิได้?”