บทที่ 119

แต่ข้าไม่ได้คาดหวังว่า เมื่อถึงตอนค่ำจะได้รับข่าวของฟู่อวิ๋นโจวเสียก่อน

“พระชายา ทุกคนในตำหนักต่างพูดกันถึงเรื่องนี้ วันนี้องค์ชายห้าถูกคนทำร้ายอยู่ข้างนอก! อาการบาดเจ็บสาหัส!”

ลั่วชิงยวนสะดุ้งเล็กน้อย "ถูกทำร้าย ได้อย่างไรกัน?"

เขาเป็นถึงองค์ชายใครจะกล้าทำอะไรองค์ชายเช่นเขา?

“ข้าได้ยินมาว่า… วันนี้ชายสูงศักดิ์กลุ่มหนึ่งกำลังนินทาพระชายา พูดจาส่อเสียดและดูหมิ่น องค์ชายห้าที่บังเอิญผ่านมาได้ยินเข้าจึงออกหน้าเถียงแทนอยู่สองสามคำ อีกฝ่ายกลับบอกว่าพระชายาก็ไม่ต่างจากองค์ชาย องค์ชายห้าทำกิริยาลับ ๆ ล่อ ๆ น่าเกลียด และเป็นชู้กับสตรีไปทั่ว”

“องค์ชายห้าโกรธจึงเริ่มลงไม้ลงมือกับพวกเขาบางคน เป็นผลให้ร่างอันอ่อนแอขององค์ชายห้าถูกคนกลุ่มนั้นทำร้ายจนลงไปกองกับพื้นลุกขึ้นยืนแทบไม่ไหว ว่ากันว่าพระองค์ถูกหามกลับเข้ามาในตำหนัก ด้วยอาการสาหัส ช่างน่าอนาถจริง ๆ!”

แม่นมเติ้งแทบจะทนเล่าจนจบไม่ไหว

ลั่วชิงยวนรู้สึกแย่ลงไปอีกเมื่อนางได้ยินว่า อีกฝ่ายบาดเจ็บเพราะต้องการที่จะปกป้องไม่ให้นางเสียหาย

“แม่นมเติ้ง ไปดูทีเถิดว่าอาการบาดเจ็บขององค์ชายห้าเป็นอย่างไรบ้าง”

เนื่องจากตอนนี้ค่ำมืดแล้ว นางจึงรู้สึกไม่สบายใจสักเท่าไหร่ จึงขอให้แม่นมเติ้งไปสอบถามเรื่องนี้ให้ก่อน

แม่นมเติ้งพยักหน้าเห็นด้วยแล้วจากไป

……

ข่าวการบาดเจ็บของฟู่อวิ๋นโจวรอยไปเข้าหูของฟู่เฉินหวนด้วยเช่นกัน

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของฟู่เฉินหวนก็เย็นชา เจตนาสังหารฉายแวววับในดวงตาของเขา "เป็นฝีมือใคร มันพวกไหนเป็นคนทำ"

กล้าทำร้ายองค์ชาย ศีรษะจะไม่อยู่กับบ่า!

ซูโหย่วส่ายหน้า "เรื่องนี้เกิดขึ้นที่ศาลาริมทะเลสาบวั่งซิน ตอนนั้นมีเพียงคนพายเรืออยู่ที่นั่น เขาเป็นเพียงคนเดียวที่พบองค์ชายห้านอนหมดสติอยู่เพียงลำพัง คนพายเรือไม่รู้จักใครเลย เรายังไม่รู้ว่าเป็นฝีมือใคร บางทีเราอาจจะยังไม่รู้จนกว่าองค์ชายห้าจะฟื้นคืนสติพ่ะย่ะค่ะ”

"นอกจากนี้...”

ซูโหยวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ!” ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว

“แม่นมเติ้งไปถึงเรือนทักษิณาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ซู่โหยวพูดเพียงสั้น ๆ

แต่ฟู่เฉินหวนก็เข้าใจได้ทันทีว่าแม่นมเติ้งไปที่นั่นโดยได้รับคำสั่งจากลั่วชิงยวน