บทที่ 1203

ใจของลั่วชิงยวนร้อนรุ่มดั่งไฟสุม นางพยายามดิ้นรนสุดแรง “ปล่อยข้านะ!”

“ฟู่เฉินหวน ท่านช่างไร้หัวใจอะไรเยี่ยงนี้!”

ทว่าฟู่เฉินหวนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย มิสะทกสะท้านแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นแม่นมเติ้งใกล้จะทนมิไหวแล้ว น้ำตาลั่วชิงยวนก็เอ่อคลอ

“หม่อมฉันจะมิออกจากเรือนแล้ว หม่อมฉันจะมิออกจากห้องแล้ว ได้หรือไม่!”

นางมองฟู่เฉินหวนด้วยดวงตาแดงก่ำ พยายามวิงวอนขอร้อง

ในที่สุดนางก็ยอมก้มหน้าลง

“ขอท่านไว้ชีวิตนางด้วยเถิดเพคะ!” ลั่วชิงยวนคุกเข่าลงอย่างอ่อนแรง

แววตาฟู่เฉินหวนมืดมน

เดิมทีลั่วชิงยวนคิดว่าเมื่อนางขอร้องแล้ว ฟู่เฉินหวนคงจะไว้ชีวิตแม่นมเติ้ง

แต่ฟู่เฉินหวนกลับมีแววตาเย็นชา “นางเป็นบ่าวของตำหนัก มิใช่บ่าวของเจ้า นางขัดคำสั่งข้า สำหรับข้าแล้ว ไม่มีคำว่ายกโทษ”

น้ำเสียงเย็นเยียบของเขาเป็นดั่งหนามแหลมทิ่มแทงหัวใจของลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนตกตะลึง

นางโกรธจนตะโกนลั่น “ฟู่เฉินหวน!”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว นัยน์ตาฉายแววหงุดหงิดขณะกล่าวเสียงเย็น “พาตัวนางไป”

องครักษ์จับตัวลั่วชิงยวนแล้วลากออกไป

ฟู่เฉินหวนมองนางเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาเย็นชา “หากเจ้ายังท้าทายข้าอีก จะต้องมีคนตายมา่กกว่านี้แน่”

แววตาที่น่ากลัวนั้นทำให้รู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง

ลั่วชิงยวนถูกพากลับมายังเรือน ประตูถูกลงกลอนราวกับนางถูกขังอยู่ในกรงขังนี้อย่างสิ้นเชิง

สถานที่ที่เคยคิดว่าเป็นบ้าน บัดนี้กลับกลายเป็นคุก

จือเฉาโผเข้ากอดนาง “พระชายา พวกเราไปจากที่นี่กันเถิดเจ้าค่ะ ท่านอ๋องทรงโหดเหี้ยมเช่นนี้ อยู่ที่ตำหนักต่อไปก็มีแต่จะต้องทนทุกข์”

ลั่วชิงยวนกำมือแน่น หัวใจหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินทับอยู่

หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก

เสียงร้องโหยหวนจากด้านนอก ยิ่งทำให้เหมันตฤดูนี้ดูยาวนานและเหน็บหนาวเป็นพิเศษ