บทที่ 122

ลั่วชิงยวนได้ยินจึงเผยยิ้ม เลิกคิ้วมองไปทางฟู่เฉินหวน “หม่อมฉันมอบบัวหิมะเทียนซานให้ท่านแล้วมิใช่รึ?”

“ที่ท่านอ๋องต้องการมิใช่บัวหิมะ แต่เป็นชีวิตหม่อมฉันมากกว่ากระมัง?”

น้ำเสียงของนางเยือกเย็น และแฝงความเยาะเย้ย

น้ำเสียงและคำพูดของนางจี้ให้ฟู่เฉินหวนโกรธเข้าจริง ๆ เขายกมือฟาดไปบนใบหน้าของนางอีกหนึ่งฉาบ “ริอ่านแกล้งโง่กับข้าผู้เป็นอ๋อง! เจ้าจะบอกว่า จวนมหาราชครูให้ของปลอมกับเจ้างั้นรึ?”

เลือดกลิ่นคาวหวานไหลจากมุมปากของนางทีละหยด เลือดไหลนองทำนางรู้สึกอับอาย

เห็นท่าทีบ้าคลั่งของฟู่เฉินหวน นางกลับยกมุมปากขึ้นมาอย่างเย็นชา“ท่านอ๋อง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ชีวิตท่านคงใกล้จบแล้วจริง ๆ”

ไอขุ่นมัวนัยน์ตาของฟู่เฉินหวนรุนแรงมากยิ่งขึ้น

อารมณ์แสนรุนแรง ทำเขาเสียสติโดยสิ้นเชิง

รัศมีทรงพลังบนตัวเขา แทบจะคุ้มครองเขาไม่ได้แล้ว

สถานการณ์แบบนี้มันย่ำแย่มาก ย่ำแย่กว่าที่นางคิดไว้เสียอีก!

แต่ความโกรธของฟู่เฉินหวนยังคงเพิ่มสูงมากขึ้น หญิงผู้นี้ มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังคงยั่วโมโหและหาเรื่องเขาอยู่!

เขาออกคำสั่งอย่างเกรี้ยวกราด “ค้น!”

องครักษ์บุกเข้ามาในห้องทันที ภายใต้คำสั่งของฟู่เฉินหวน พวกเขาเปิดค้นอย่างไม่เกรงใจ จนห้องรกไปหมด

ลั่วชิงยวนนั่งอยู่บนพื้น มองเหล่าองครักษ์ค้นห้อง ราวกับกำลังค้นคนร้ายคนหนึ่ง

ไม่มีศักดิ์ความเป็นพระชายาแม้แต่นิด!

แม่นมเติ้งและจือเฉาต่างตกใจกันไม่น้อย คุกเข่าอ้อนวอนชีวิตให้นางอย่างไม่หยุดหย่อน

แต่ในสายตาของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยไอสังหาร กลับมีเพียงลั่วเยวี่ยอิงที่กำลังร้องสะอื้นอยู่

“ท่านอ๋อง… หากไม่มีบัวหิมะเทียนซาน โฉมหน้าของหม่อมฉันยังรักษาให้หายได้หรือไม่เพคะ?” น้ำตาของลั่วเยวี่ยอิงไหลไม่หยุด ผ้าที่ปกปิดใบหน้าซึมเปียดไปด้วยน้ำตา

ฟู่เฉินหวนเสียงอ่อนลงในทันที “ไม่ ข้าผู้เป็นอ๋องจะสั่งให้คนอื่นไปหาที่อื่น ต้องหาเจอแน่”

แต่ก็หยุดเสียงร้องไห้ของลั่วเยวี่ยอิงไว้ไม่ได้ เสียงร้องไห้ที่ดังต่อเนื่องทำคิ้วของฟู่เฉินหวนขมวด เส้นเลือดบนหน้าผากนูนขึ้น

เขานวดขมับบรรเทาอาการปวด