บทที่ 1242

แคว้นเทียนเชวีย

ฟู่เฉินหวนป่วยหนัก นอนอยู่บนเตียงหลายวัน เมื่อฟื้นขึ้นจึงรีบออกเดินทางกลับเมืองหลวงโดยมิสนใจคำทัดทาน ไม่มีใครห้ามปรามได้

เขาเร่งเดินทางกลับสู่เมืองหลวง

ฟู่เฉินหวนรีบเข้าวังรายงาน

ภัยคุกคามที่ซีหลิงสิ้นสุดลง ขุนนางในราชสำนักต่างก็ดีใจ

“ครั้งนี้ท่านมหาปราชญ์ทำนายถูก เพราะท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการออกรบจึงสามารถยุติสงครามได้!”

ผู้คนจึงมองลั่วฉิงในแง่ดีขึ้น

“ครั้งนี้ท่านอ๋องสร้างคุณงามความดีอีกแล้ว มิรู้ว่าจักรพรรดิจะประทานรางวัลอะไรให้”

...

ในห้องทรงพระอักษร

ฟู่อวิ๋นโจวมิได้ดีใจที่สงครามซีหลิงยุติแต่กลับโมโหมาก เขาถามเสียงดัง “ข้าได้ยินว่ามีคนเห็นลั่วชิงยวนในสนามรบ?! เป็นเรื่องจริงหรือไม่?”

น้ำเสียงเย็นยะเยือกนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ

ฟู่เฉินหวนมิตอบ ความเงียบก็คือคำตอบ

ฟู่อวิ๋นโจวเดินเข้ามา “เช่นนั้นเจ้าแอบวางแผนให้ลั่วชิงยวนแกล้งตาย แล้วแอบพานางไปชายแดนซีหลิง เพื่อใช้นางเป็นเครื่องแลกเปลี่ยนยุติสงครามหรือ?”

ฟู่เฉินหวนยังคงมิตอบ

แต่ฟู่อวิ๋นโจวก็เห็นคำตอบจากความเงียบแล้ว เขาจึงต่อยเข้าที่ใบหน้าของฟู่เฉินหวนด้วยความโกรธ ต่อยแรงจนฟู่เฉินหวนล้มลงกับพื้น

ฟู่เฉินหวนลุกขึ้น เช็ดเลือดที่มุมปาก

“ฟู่เฉินหวน เจ้ายังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่? เจ้าเป็นเทพสงครามมิใช่หรือ?! เหตุใดจึงใช้สตรีมาหยุดสงคราม? เจ้าช่างขี้ขลาด ไร้ยางอายนัก!”

“เจ้าทำให้แคว้นเทียนเชวียเสื่อมเสียศักดิ์ศรี!”

“เจ้ายังกล้าปิดบังวางแผนให้ลั่วชิงยวนแกล้งตาย! ถือเป็นการหลอกลวงจักรพรรดิ เจ้าคิดว่าข้าควรลงโทษอย่างไร!”