บทที่ 1251

แต่ที่นี่มิได้มีแค่หงไห่คนเดียว

ยังมีคนชั่วร้ายอีกหลายคน

เมื่อพวกเขาลงมือ ลั่วชิงยวนก็ถูกรุมซ้อมจนไร้ทางสู้

สุดท้ายก็ถูกหงไห่จับตัวได้ และถูกกดร่างลงกับพื้นแน่น

หงไห่หยิบมีดเล่มใหญ่ออกมา ซึ่งยังคงมีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่

“ให้ข้าดูหน่อย จะตัดมือข้างไหนก่อนดี?”

หงไห่พูดพลางจับข้อมือของนางกดลงพื้น

ใบมีดคมกริบวางลงบนข้อมือของนางและเคลื่อนไหวไปมาดูว่าจะกรีดตรงไหนดี

“ข้างนี้แหละ”

เมื่อเห็นว่าหงไห่จะลงมือแล้ว ลั่วชิงยวนก็ร้อนใจ พยายามดิ้นรนแต่ก็ดิ้นมิหลุด

จนกระทั่งเงยหน้าขึ้นมองโฉวสือชีเดินผ่านมา ในที่สุดเขาก็ปิดตำรา

ตำราที่คุ้นเคยเล่มนั้นทำให้ลั่วชิงยวนตกใจ

อาคมนักบวชหญิง!

ในขณะที่หงไห่กำลังจะฟันลงมา ลั่วชิงยวนก็ตะโกนด้วยความร้อนใจ—

“ข้าแก้ยันต์ผนึกวิญญาณได้!”

โฉวสือชีตกใจ รีบหันกลับมาตะโกน “หยุด!”

หงไห่ก็หยุดมือทันที

เขาปักมีดลงพื้นแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าแก้ยันต์ผนึกวิญญาณได้รึ?”

“เจ้าเป็นแค่นักบวชหญิงที่เพิ่งมา เจ้าจะแก้ได้อย่างไร”

“พวกข้าจับนักบวชหญิงมามากมาย ไม่มีใครแก้ได้สักคน”

“หากเจ้ากล้าหลอกลวงพวกข้า ข้าจะหั่นเจ้าเป็นชิ้น ๆ!”

ลั่วชิงยวนรีบกล่าว “ข้าทำได้จริง ๆ”

“ข้ามิเหมือนพวกนาง”

นางเคยเป็นถึงนักบวชหญิงระดับสูง