บทที่ 1267

นางรีบเข้าไปดู

เฉินชีในชุดเกราะเดินมาหานางอย่างองอาจ บนใบหน้ามีรอยยิ้มหยิ่งผยอง

เขาเดินเข้ามาหมายจะกอดนาง “คิดถึงข้าหรือ?”

ยังมิทันได้สัมผัสลั่วชิงยวน มือของลั่วชิงยวนก็ยันหน้าอกของเขาไว้

นางมองเฉินชีด้วยแววตาเย็นชา “ฟู่เฉินหวนอยู่ที่ใด?”

เฉินชีเลิกคิ้ว “ที่แท้เจ้ามาเพราะเขา ข้าจะพาเจ้าไปดูเขาเอง”

ในป่าเงียบสงัด

ลั่วชิงยวนเดินตามเฉินชี เดินผ่านต้นไม้ใบหญ้า หัวใจนางเต้นระรัว

มือเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ

มิรู้ว่าเพราะเหตุใด นางถึงรู้สึกกลัวผลลัพธ์

ยังมิทันได้ยินเสียงของฟู่เฉินหวน เฉินชีก็หยุดเดิน

เขาหลีกทางให้ แล้วโน้มตัวเข้ามากระซิบข้างหูนางด้วยรอยยิ้ม

“ดูสิ เขาอยู่ตรงนี้”

“อาเหลา ข้าแก้แค้นให้เจ้าแล้ว”

ภาพที่ปรากฏต่อหน้าคือฟู่เฉินหวนที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น

เลือดท่วมกาย ไร้ซึ่งลมหายใจ

บนร่างกายและใบหน้าเต็มไปด้วยรอยจากคมดาบ

แต่ยังคงจำได้ว่านั่นคือฟู่เฉินหวน!

ในชั่วขณะนั้น ลั่วชิงยวนราวกับถูกบีบคอ นางหายใจมิออกจนแทบจะยืนมิอยู่

เขาตายแล้ว

เขาตายแล้วหรือ?!

เขาจะตายได้อย่างไร

ลั่วชิงยวนตกตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่า นางมองศพนั้นด้วยดวงตาแดงก่ำ

เฉินชีจงใจเข้ามาใกล้นาง “อาเหลา ข้าแก้แค้นให้เจ้าแล้ว เจ้าอยากจะระบายอารมณ์อีกหรือไม่? ข้าจงใจเก็บศพเขาไว้ให้ครบถ้วน เจ้าอยากจะทำอะไรก็เชิญเลย!”

พูดจบ เฉินชีก็หยิบกระบี่เล่มหนึ่งมายัดใส่มือของลั่วชิงยวน

แล้วยังจับมือนางไว้แน่น กดกระบี่ลงบนร่างของฟู่เฉินหวน