บทที่ 1270

โฉวสือชีเป็นห่วง จึงรีบขึ้นหลังม้าไปหาสมุนไพร

เมื่อตื่นขึ้นมา ลั่วชิงยวนอยู่บนรถม้าที่กำลังมุ่งหน้าเข้าวังหลวง

บนรถม้ามีเพียงนางผู้เดียว

หน้าอกยังคงเจ็บปวด นางพยายามพยุงตัวเองขึ้นนั่ง

แล้วเปิดม่านถามสารถี “ใครสั่ง?”

“แม่ทัพเฉินชีขอรับ”

เดิมทีลั่วชิงยวนอยากให้สารถีหยุดรถม้า แต่มินานก็เข้าวังหลวงแล้วจึงมิทัน

นางนั่งสมาธิปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดจึงบรรเทาลงบ้าง

นางมิรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่สลบไป

เหตุใดเฉินชีจึงส่งนางเข้าวัง

ที่อยู่ของสำนักนักบวชก็อยู่ในวัง เพียงแต่ที่ตั้งค่อนข้างห่างไกลและพื้นที่กว้างขวาง ปกติแล้วคนในวังจะมิไปที่นั่น

หลังจากที่สารถีส่งนางเข้าวังแล้ว นางก็ลงจากรถม้าแล้วเดินต่อไปอีกไกล

ร่างกายและจิตใจอ่อนล้า อยากจะพักผ่อนให้เพียงพอ

เมื่อผลักประตูเข้าไป แล้วเห็นภาพตรงหน้าก็ตกใจ

ประตูห้องเปิดกว้าง

ข้าวของเครื่องใช้ของนางถูกโยนออกมากองระเกะระกะเต็มลานไปหมด

หลังจากที่เลือกเรือนนี้ในวันนั้น นางก็ออกจากวังและมิได้มาหลายวัน และกลับกลายเป็นเช่นนี้

ทันใดนั้น ก็มีจิตสังหารพุ่งมาจากด้านหลัง

ลั่วชิงยวนรีบหันกลับไป เห็นตาข่ายขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาคลุมตัวนางไว้

ยังมิทันได้ดิ้นรน เชือกก็รัดแน่น ปากตาข่ายถูกมัดจนตึงก่อนที่จะถูกลากออกจากลาน

ลั่วชิงยวนถูกตาข่ายคลุมร่าง แล้วลากออกจากลานอย่างรวดเร็ว

ได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้น

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...”

“อ่อนแอเช่นนี้เลยรึ? กล้าอยู่ห้องของนักบวชหญิงคนก่อน คิดว่าตัวเองเก่งกาจแค่ไหนเชียว”

ลั่วชิงยวนนอนอยู่บนพื้น ลุกขึ้นมิได้เพราะถูกตาข่ายพันร่างไว้ เห็นเพียงผู้คนมากมายล้อมนางไว้ ทั้งบุรุษสตรี ซึ่งล้วนเป็นคนของสำนักนักบวช

คนเหล่านั้นทอดสายตามองนางลงมาจากด้านบน