บทที่ 1279

“สตรีนางนี้ตอบสนองได้รวดเร็วยิ่งนัก”

“การตอบสนองเร็วเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การเอาชนะคู่ต่อสู้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”

“พลังความสามารถของจั๋วฉ่างตงนั้นสูงมาก แม้แต่บรรดาคนที่อยู่ที่นี่ก็ยังมีเพียงมิกี่คนเท่านั้นที่สามารถเอาชนะนางได้”

ผลลัพธ์ของการประลองครั้งนี้ ไม่มีอะไรให้ต้องลุ้นแล้ว

ทว่าขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน ทันใดนั้นจั๋วฉ่างตงก็ล้มลงอย่างแรง

เมื่อทุกคนจ้องมองไปและแน่ใจว่าคนที่ลอยตกลงมาคือจั๋วฉ่างตง พวกเขาก็พากันตกตะลึงงัน

“ข้าเห็นมิชัดเลย จั๋วฉ่างตงกระเด็นออกไปได้อย่างไรกัน?”

ทุกคนต่างสงสัย

จั๋วฉ่างตงกระอักเลือดและเงยหน้ามองคนผู้นั้นด้วยความตกตะลึง ดวงตาของนางเยือกเย็นจนน่าหวาดกลัว

เป็นไปได้อย่างไรกัน

นางเป็นขยะไร้ค่ามิใช่รึ

คราวก่อนที่ส่งคนไปทดสอบ ก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าไม่มีพลังที่จะรับมือได้เลย เป็นไปมิได้ที่จู่ ๆ นางจะเปลี่ยนมาร้ายกาจถึงเพียงนี้!

จั๋วฉ่างตงมิยอมรับ นางดีดตัวขึ้นและพุ่งไปหาลั่วชิงยวนอีกครั้ง

ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา ร่างกายของนางเคลื่อนไหวรวดเร็วจนกลายเป็นภาพลวงตา พลางปล่อยหมัดออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ลั่วชิงยวนต่อยจั๋วฉ่างตงอย่างรุนแรงจนกระเด็น จากนั้นคว้าข้อมือของนางและดึงกลับมา แล้วต่อยที่หน้าท้องของจั๋วฉ่างตงก่อนจะใช้ฝ่ามือโจมตีอย่างต่อเนื่อง

ด้วยพลังจากฝ่ามือเพียงครั้งเดียว ทำให้จั๋วฉ่างตงอาเจียนเป็นเลือด ทั่วทั้งร่างมีเสียงกระดูกแตกร้าวดังกร๊อบแกร๊บ

มีคนร้องอุทานว่า “หมัดบดกระดูกเก้าดารา!”

สุดท้ายนางก็ถูกลั่วชิงยวนเตะกระเด็น

จั๋วฉ่างตงนอนอยู่บนพื้นมิสามารถขยับได้แม้แต่น้อย และยังรู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัสไปทั่วทั้งร่าง

นางกระอักเลือดและมองเงาร่างสีขาวด้วยความตกตะลึง

ทุกคนที่อยู่นอกแท่นประลองก็ร้องขึ้นมาด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

“ข้ามิได้ตาฝาดใช่หรือไม่ หมัดบดกระดูกเก้าดารา! นั่นเป็นวิชาหมัดที่นักบวชระดับสูงคนก่อนเป็นผู้คิดค้นมิใช่หรือ?”

“นางทำเช่นนั้นได้อย่างไร?”

ทุกคนล้วนพากันตกตะลึง

มิน่าเชื่อว่าคนป่วยอ่อนแอเช่นนี้จะสามารถเอาชนะจั๋วฉ่างตงได้

เวินซินถงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้จะหมดความอดทนเต็มที

โดยเฉพาะตอนที่ได้เห็นหมัดบดกระดูกเก้าดารา

แม้ลั่วเหลาจะมิได้เก็บวิชาหมัดนี้ไว้คนเดียว หลังจากปรับปรุงให้สมบูรณ์แล้วก็นำไปเก็บไว้ในหอตำราเพื่อให้ทุกคนสามารถศึกษาได้