บทที่ 1330

จวนแม่ทัพ

หลานจีกำลังรออยู่ในเรือน

เฉินชีกลับมากลางดึก หลานจีที่นั่งอยู่บนขั้นบันไดก็รีบลุกขึ้น

เฉินชีมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย มิได้เอ่ยคำใดและเพียงแค่เดินผ่านไป

เมื่อหลานจีเห็นเช่นนั้นก็ร้อนใจ รีบเดินเข้าไปขวางไว้ “ท่านแม่ทัพ!”

เฉินชีกลับมิได้หยุดฝีเท้า ยังคงเดินไปข้างหน้า

หลานจีรีบตามไปกอดเฉินชีจากด้านหลัง “ท่านแม่ทัพ เหตุใดช่วงนี้ท่านจึงเย็นชากับข้าถึงเพียงนี้”

“ท่านแม่ทัพมิต้องการหลานจีแล้วจริงหรือเจ้าคะ?”

เมื่อก่อนมิได้เป็นเช่นนี้ เมื่อก่อนท่านแม่ทัพรักใคร่เอ็นดูนางถึงเพียงนั้น

ปฏิบัติต่อนางด้วยความจริงใจ

เหตุใดความรู้สึกเช่นนี้จึงเปลี่ยนไปได้

เฉินชีมิสบอารมณ์ อยากจะดึงนางออกไป

ทว่าเมื่อลมพัดมา พลันได้กลิ่นหอมของดอกกล้วยไม้อย่างชัดเจน

ชั่วขณะนั้น ดวงตาของเฉินชีพลันฉายแววเย็นเยียบ ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่ว

จู่ ๆ เขาก็ดึงตัวนางออกอย่างแรงพร้อมกับโทสะที่ปะทุออกมา

“ผู้ใดให้เจ้าใช้กลิ่นดอกกล้วยไม้อีก?”

“ข้ามิได้บอกเจ้าหรือว่าห้ามใช้กลิ่นหอมของดอกกล้วยไม้!”

ท่าทางโกรธเกรี้ยวของเฉินชีทำให้หลานจีใจหายวาบ

แต่นางก็ยังรวบรวมความกล้าคว้าจับชายเสื้อของเฉินชี แล้วกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ กลิ่นหอมนี้เป็นสิ่งที่ท่านแม่ทัพเคยมอบให้ข้า”

“หลานจี... หลานจีเพียงแค่อยากทำให้ท่านแม่ทัพมีความสุข”

“ท่านแม่ทัพ ในใจท่านยังมีหลานจีอยู่หรือไม่เจ้าคะ?”

หลานจีถามอย่างระมัดระวัง ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

มิใช่ความหวาดกลัวเฉินชี แต่เป็นความหวาดกลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง

เฉินชีโกรธจนบีบคางของนางอย่างแรง จนแทบจะทำให้ใบหน้าของหลานจีบิดเบี้ยว

หลานจีตกใจจนเบิกตากว้าง พลันน้ำตาคลอเบ้า

“นางโง่! สตรีที่ข้าชอบมีมากมาย เจ้าคิดว่าตนเองพิเศษกว่าผู้อื่นอย่างไร?”

“ข้ามิให้เจ้าใช้กลิ่นหอมของดอกกล้วยไม้ เจ้าก็ควรจะเข้าใจความหมายแล้ว ยังทำเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดว่าข้ามิกล้าฆ่าเจ้ารึ?”

น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้มของหลานจีในทันใด

นางมองเขาอย่างน่าสงสาร “ท่านแม่ทัพ...”