บทที่ 1337

นางรีบวิ่งเข้าไปซ่อนอย่างรวดเร็ว

ที่นี่เป็นห้องลับจริง ๆ หลังประตูมีกลไกอยู่

เมื่อหมุนกลไก ประตูหินก็ค่อย ๆ ปิดลง

ลั่วชิงยวนสังเกตเห็นว่า หมอกวิญญาณสามารถลอยเข้ามาได้ผ่านช่องว่างใต้ประตูหิน แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ที่นี่น่าจะปลอดภัย

จากนั้นนางก็หันกลับมา ปรากฏว่าไฟในห้องลับสว่างไสวอยู่แล้ว

เมื่อนางหันไปเห็นภาพเบื้องหลัง ก็ต้องตกตะลึง

เนื่องจากในห้องลับที่ว่างเปล่านี้มีเพียงพรมบนพื้นเท่านั้น

นอกจากนี้ก็ไม่มีสิ่งใด

ทว่าบนพื้นยังมีรอยเลือดสีเข้ม

ลั่วชิงยวนใจหายวาบ พลันรีบเข้าไปตรวจสอบดู

พบว่าบนพื้นนี้มีรอยเลือดหลงเหลืออยู่ มีร่องรอยการลาก และบริเวณที่มีรอยเลือดมากที่สุดนั้นเห็นได้ชัดว่าเคยมีศพวางอยู่...

ลั่วชิงยวนหายใจสะดุด

นางตระหนักได้ในทันทีว่าการคาดเดาของนางนั้นถูกต้องแล้ว

หลังจากนางถูกสังหาร ศพก็ถูกลากเข้ามาในห้องลับ ดังนั้นเมื่อมีคนมาพบจึงไม่มีผู้ใดพบศพของนาง

รอจนคลื่นลมสงบ ศพของนางจึงถูกย้ายออกจากที่นี่

มิรู้ว่าห้องลับของหอเทียนฉีแห่งนี้มีมาตั้งแต่เมื่อใด

แต่ผู้ที่สามารถค้นพบสถานที่แห่งนี้ได้จะต้องเป็นคนของสำนักนักบวช!

ก่อนหน้านี้นางมิอยากสงสัย แต่ถึงตอนนี้กลับต้องสงสัยแล้ว

เวินซินถง!

เป็นเวินซินถงนั่นเอง!

หัวใจของลั่วชิงยวนราวกับถูกบดขยี้ เจ็บปวดแสนสาหัส

นางเอนตัวพิงกำแพงแล้วหยิบเข็มทิศอาณัติสวรรค์ออกมา พลางหวนนึกถึงความฝันเมื่อก่อน

ร่างในความฝันก็ต้องการแย่งชิงเข็มทิศอาณัติสวรรค์ของนาง

ความรู้สึกในคืนนี้ช่างคล้ายคลึงในความฝันนั้น

แท้จริงแล้วในเวลานั้นเข็มทิศอาณัติสวรรค์ได้เตือนนางแล้ว

หลังจากรออยู่นอกประตูเป็นเวลานานเวินซินถงก็คำนวณเวลา คิดว่าตอนนี้ลั่วชิงยวนควรจะหมดสติไปแล้ว

นางจึงลุกขึ้นเดินไปยังประตูห้อง