บทที่ 1356

ลั่วชิงยวนกำมือแน่นด้วยความวิตกกังวล

ในขณะที่นางกำลังจะลงมือโจมตีอย่างรุนแรง

ทันใดนั้น เงาร่างสีดำก็เหาะลงมากระชากตัวฝูเหมิ่งออกไป

แล้วยืนขวางอยู่ตรงหน้าลั่วชิงยวน

ใต้แสงจันทร์ แสงที่สะท้อนจากหน้ากากนั้นทำให้ลั่วชิงยวนใจหายวาบ

เขานั่นเอง!

เขาถึงกับมาเมืองแห่งภูตผี!

การต่อสู้ของลั่วชิงยวนและฝูเหมิ่งดึงดูดให้ผู้คนออกมาดูมากมาย

ยามนี้ผู้คนที่มามุงดูก็ยิ่งมากขึ้น

ในดวงตาของฝูเหมิ่งเต็มไปด้วยเจตนามุ่งสังหาร “กำลังคิดว่าคนมามากขึ้นเรื่อย ๆ อาหารน้อยลงทุกที ในเมื่อเจ้าเอาชีวิตมาส่งถึงที่ ข้าก็จะสนองให้!”

ยามนี้ฉีเสวี่ยเวยเอนตัวพิงขอบประตู กอดอกแล้วตะโกนว่า “คนใบ้ผู้นั้น อย่าได้ยุ่งเรื่องชาวบ้าน”

“ถึงแม้แม่นางผู้นั้นจะงดงาม แต่ก็ต้องผลัดเปลี่ยนกันมิใช่หรือ?”

สายตาเย็นชาของฉีเสวี่ยเวยมองลั่วชิงยวน ในดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว เหตุใดฉีเสวี่ยเวยจึงมีความเป็นศัตรูกับนางมากมายถึงเพียงนี้

ชายสวมหน้ากากตรงหน้ากลับมิถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว

ร่างของเขาผอมบาง ดูมิค่อยแข็งแรง แต่ในบัดนี้เขากลับดูน่าเกรงขามนัก และมิยอมถอยแม้แต่น้อย

ลั่วชิงยวนรู้สึกสงสัยว่าชายผู้นี้เป็นใครกันแน่?

นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาช่วยเหลือนาง

เมื่อฝูเหมิ่งถือกระบี่ห้วงสวรรค์พุ่งเข้ามา ลั่วชิงยวนก็รีบเอ่ยปาก “ข้าสามารถไปหาอาหารได้!”

ฝูเหมิ่งหัวเราะเยาะ “ใช้เจ้าสองคนเป็นอาหารก็พอแล้ว!”

เขามิได้หยุดโจมตี ชายสวมหน้ากากจึงลงมือต่อสู้กับฝูเหมิ่งในทันที

ทว่าชายสวมหน้ากากยังมิทันยืนหยัดรับได้สิบกระบวนท่า ก็ถูกฝูเหมิ่งเหวี่ยงออกไปอีกครั้ง

เขาล้มลงกับพื้นข้างลั่วชิงยวนอย่างแรง

ฝูเหมิ่งหัวเราะเยาะ “คนไร้ประโยชน์เช่นนี้ยังกล้าออกหน้าปกป้องสตรีอีกรึ?”

ฝูเหมิ่งกล่าวพลางค่อย ๆ เดินเข้าไปหาลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนร้องเรียกชื่อเตี่ยฉุยในใจ นางกำหมัดแน่น ดวงตาแดงก่ำฉายแววดุดัน