บทที่ 1360

ฝูเหมิ่ง!

ชายร่างเตี้ยกำยำผู้นั้นกำลังเดินผ่านความมืดมิดมา

เมื่อลั่วชิงยวนหันไปเห็นเขา แล้วสบเข้ากับดวงตาเป็นประกายของเขาก็พลันใจหายวาบ

ฝูเหมิ่งจ้องมองลั่วชิงยวน แล้วกลืนน้ำลาย

“ฟ้ามืดแล้ว หมดเวลาหนึ่งวัน พวกเจ้ากลับมามือเปล่า”

“เช่นนั้นหญิงงามผู้นี้ก็เป็นของข้า”

กล่าวจบฝูเหมิ่งก็กระโจนเข้าหาลั่วชิงยวนในทันที

ลั่วชิงยวนตื่นตระหนก รีบถอยหลังไปสองก้าว

ทว่าในขณะที่ฝูเหมิ่งเข้าใกล้นาง กลับเปลี่ยนทิศทางกระโจนไปยังคนใบ้ที่อยู่ข้าง ๆ

ลั่วชิงยวนยังมิทันได้ชกหมัดที่กำแน่น ฝูเหมิ่งก็หายไปจากตรงหน้าของนางในทันที

จากนั้นก็เห็นฝูเหมิ่งต่อสู้กับคนใบ้ผู้นั้น

คนใบ้สู้ฝูเหมิ่งมิได้ ประมือกันมิกี่กระบวนท่าก็ถูกเหวี่ยงออกไป

จากนั้นภาพที่ปรากฏต่อหน้าก็ทำให้ลั่วชิงยวนตกตะลึง

คนใบ้กุมหน้าอก ลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งหนีไป

เขาวิ่งหนีมิคิดชีวิตเข้าไปในความมืด

หลบหนีด้วยความตื่นตระหนก

ฝูเหมิ่งมิประหลาดใจ เพียงแค่หัวเราะเยาะ

จากนั้นก็หันกลับมามองลั่วชิงยวน

“เจ้าค่อนข้างเชื่อใจเขามากเลยสินะ รู้หรือไม่ว่าเจ้าเด็กนั่นหลอกลวงเจ้าตั้งแต่แรก”

“เขาเพียงต้องการหาข้ออ้างเพื่อหนีออกจากหมู่บ้าน มิได้สนใจความเป็นความตายของเจ้าเลย”

กล่าวจบ ฝูเหมิ่งก็หัวเราะเยาะ แล้วหันไปมองในความมืด “แต่ออกจากหมู่บ้านไปก็มีแต่ต้องตายเท่านั้น”

ลั่วชิงยวนตกตะลึง หันไปมองดูในความมืดก็พบว่าไม่มีความเคลื่อนไหว

เขาหนีไปแล้วหรือ?

เสียเวลาในภูเขาไปหนึ่งวันโดยเปล่าประโยชน์ ล่าสัตว์มิได้แม้แต่ตัวเดียว ยามนี้เขากลับหนีไปงั้นหรือ?

ในชั่วขณะนั้นลั่วชิงยวนใจหายวาบ มองฝูเหมิ่งด้วยความหวาดระแวง

นางมิควรเชื่อใจผู้ใดเลย!

เมื่อฝูเหมิ่งพุ่งเข้ามา ลั่วชิงยวนก็ถูกกดลงกับพื้น

นางใช้มีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อแทงท้องของฝูเหมิ่งอย่างแรง