บทที่ 1364

ขณะนี้ทั่วทั้งหมู่บ้านกำลังอยู่ในภาวะเฝ้าระวัง

ในความมืดมิด ทุกคนต่างถืออาวุธเฝ้าระวัง มิกล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย

เสียงลากของหนักใกล้เข้ามา ในใจของทุกคนตึงเครียด

ลั่วชิงยวนและคนใบ้ลากเจ้ายักษ์นั่นเข้ามาในหมู่บ้าน

คนที่หลบซ่อนอยู่ในความมืดต่างตกตะลึง

“เป็นพวกเขานี่เอง!”

“พวกเขากลับมาได้!”

ลั่วชิงยวนและคนใบ้สวมหน้ากากที่เดินกลับมายังหมู่บ้านปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

ด้านหลังพวกเขามีวัตถุขนาดใหญ่ที่ค่อย ๆ ปรากฏแก่สายตา

นั่นคือเสือโคร่ง

เมื่อเห็นเสือโคร่งตัวนั้น ทุกคนก็สูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง

“เสือดำ!”

ถูหมิงตกตะลึง

ลั่วชิงยวนมองปฏิกิริยาของพวกเขา ดูเหมือนจะรู้ถึงการมีอยู่ของเสือดำตัวนี้

ถูหมิงรีบเข้าไปตรวจสอบศพของเสือดำ “ตายแล้วจริง ๆ!”

ถูหมิงเงยหน้าขึ้น เมื่อมองลั่วชิงยวนและคนใบ้อีกครั้ง สายตาของเขาก็เปลี่ยนไป

“นี่พวกเจ้าล่ามาได้หรือ?”

ลั่วชิงยวนเช็ดโลหิตบนใบหน้าซีดเซียว แต่สายตาดุดัน “มิเช่นนั้นจะเอามาได้อย่างไรเล่า?”

ทุกคนตกตะลึงมาก

ดูเหมือนว่าทั้งสองคนที่ร่างเต็มไปด้วยเลือดจะต้องผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดมา

“รักษาคำพูดใช่หรือไม่?”

ถูหมิงจ้องมองนางอย่างพินิจพิเคราะห์ จากนั้นก็หันไปสั่งซูเซียง “ลากออกไปจัดการทำอาหาร”

“นางผู้นี้และคนใบ้สามารถอยู่ในหมู่บ้านได้ ห้ามผู้ใดแตะต้องนาง! โดยเฉพาะฝูเหมิ่ง!”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ คนอื่น ๆ กลับมองหน้ากัน

“มิเห็นฝูเหมิ่ง”

“ใช่แล้ว มิเห็นฝูเหมิ่งตั้งแต่ตอนค่ำแล้ว”

ตอนนี้สายตาของฉีเสวี่ยเวยมองไปยังมือของลั่วชิงยวน