บทที่ 1421

ใบหน้านั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเป็นโหยวจิ้งเฉิง

“ต่อไปก็ถึงตาพวกเจ้าแล้ว” เขาเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้งเย็นเยือก

โฉวสือชีกำกระบี่ในมือแน่น ปกป้องคนใบ้และอวี๋โหรวไว้

ส่วนลั่วชิงยวนค่อย ๆ ก้าวเท้าไปข้างหน้า

ในดวงตาค่อย ๆ ก่อเกิดจิตสังหาร

นางหลับตาลง แล้วกล่าวว่า “อวี๋ตันเฟิ่ง ไปแก้แค้นของเจ้าเถิด”

ลั่วชิงยวนมอบร่างของตนให้อวี๋ตันเฟิ่งโดยสมบูรณ์

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของนางยังคงเป็นใบหน้าเดิม เพียงแต่แววตานั้นกลับดุดันยิ่งนัก ดวงตาสีแดงก่ำเต็มไปด้วยความแค้น

เสียงของอวี๋ตันเฟิ่งดังขึ้น “โหยวจิ้งเฉิง ความแค้นระหว่างข้ากับเจ้า วันนี้ถึงคราวสะสางแล้ว”

“สิบกว่าปีที่ผ่านมา ข้าคิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะฉีกร่างเจ้าเป็นชิ้น ๆ อย่างไรถึงจะสาสมกับความแค้นในใจข้า”

“แต่คาดมิถึงว่าเจ้าจะตายไปแล้ว”

“แต่ก็มิเป็นไร วันนี้ข้าจะฉีกร่างเจ้าให้เป็นชิ้น ๆ ให้ได้!”

เมื่อกล่าวจบ ลั่วชิงยวนก็กระโจนเข้าไป

เสียงอาวุธปะทะกันอย่างรุนแรงดังขึ้น

แต่ในเวลานี้เอง โหยวจิ้งเฉิงก็พุ่งไปยังกำแพง คว้ากระบี่ห้วงสวรรค์มาได้ จากนั้นกระโจนออกนอกห้องไป

อวี๋ตันเฟิ่งรีบไล่ตามไป

สีหน้าคนใบ้เปลี่ยนไป กระบี่ห้วงสวรรค์! หากฝูเหมิ่งได้ครอบครองกระบี่ห้วงสวรรค์ อาจเข้าถึงขอบเขตที่คนและกระบี่หลอมรวมเป็นหนึ่งได้

ถึงแม้ว่าร่างนั้นจะเป็นโหยวจิ้งเฉิง แต่หากเขาได้ครอบครองกระบี่ห้วงสวรรค์จะเกิดอะไรขึ้น...

เขาอดเป็นกังวลแทนลั่วชิงยวนมิได้

โหยวจิ้งเฉิงมิสนใจว่าร่างของฝูเหมิ่งจะเป็นอย่างไร เพราะร่างของฝูเหมิ่งเน่าเปื่อยไปหมดแล้ว

แต่อวี๋ตันเฟิ่งจะมิห่วงใยร่างของลั่วชิงยวนมิได้!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้น

หลายคนรีบวิ่งออกจากห้องทันที

ลั่วชิงยวนกำลังต่อสู้กับโหยวจิ้งเฉิงอย่างดุเดือด