บทที่ 1449

ซีกุ้ยเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวว่า “คืนนี้”

“หลังอาหารเย็น ข้าจะให้เจ้าเข้าไปยังห้องเครื่อง แต่เมื่อห้องเครื่องปิดแล้วจะเปิดอีกทีในวันรุ่งขึ้นเท่านั้น”

“พ่อครัวใหญ่ผางเป็นถึงหัวหน้าพ่อครัวหลวง เขามีกุญแจ และมีเพียงเขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าออกห้องเครื่องได้ตลอดเวลา”

“ดังนั้นหากเจ้าอยู่ในห้องเครื่องตลอดทั้งคืน จงระวังตัวให้ดี”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า

จากนั้นนางก็เตรียมตัว เพื่อความปลอดภัยจึงเหน็บกริชเล่มหนึ่งติดตัวไว้ด้วย แน่นอนว่าซีกุ้ยเฟยอนุญาตแล้ว

เมื่อถึงยามเย็น ห้องเครื่องกำลังทยอยยกอาหารออกมาทีละจาน

ลั่วชิงยวนเปลี่ยนไปสวมชุดนางกำนัลไว้ล่วงหน้าแล้ว เมื่อคนจากห้องเครื่องนำอาหารมาส่ง ลั่วชิงยวนก็ปะปนอยู่ในหมู่พวกนาง แล้วตามพวกนางกลับไปยังห้องเครื่อง

นางกำนัลคนหนึ่งในกลุ่มนั้นเป็นคนของซีกุ้ยเฟย

เมื่อเข้าไปในห้องเครื่องแล้ว นางก็ดึงลั่วชิงยวนเข้าไปในห้องเก็บฟืน

“เจ้าหลบอยู่ในนี้ ข้างนอกกำลังวุ่นวาย ไม่มีใครมาที่นี่หรอก”

“รอจนทุกคนไปแล้ว เจ้าค่อยออกมา”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า

จากนั้นนางกำนัลผู้นั้นก็วิ่งออกจากห้องเก็บฟืนแล้วรีบไปทำงานต่อ

ลั่วชิงยวนหลบอยู่มุมห้องเก็บฟืนใกล้หน้าต่าง นางค่อย ๆ แง้มหน้าต่างออกเล็กน้อยโดยมีกองฟืนบังไว้เพื่อสังเกตการณ์ภายนอก จนทราบตำแหน่งที่ตั้งโดยรอบโดยประมาณ

อีกท้งยังเห็นพ่อครัวใหญ่ผางกำลังเดินออกมาจากห้องครัว เหล่านางกำนัลถืออาหารเดินออกไปอย่างรีบร้อน

ทั้งห้องเงียบสงบลงอย่างรวดเร็ว

ขณะนั้นเอง พ่อครัวใหญ่ผางก็มองซ้ายมองขวา

สายตาของเขาบังเอิญไปสะดุดเข้ากับห้องเก็บฟืนที่ลั่วชิงยวนหลบอยู่

ลั่วชิงยวนรีบหดศีรษะลงทันใด

พ่อครัวใหญ่ผางมีท่าทีลับ ๆ ล่อ ๆ จะทำอะไรกันแน่?

เขาเข้าไปในห้องอีกห้องหนึ่ง สังเกตการณ์ภายนอกอย่างระมัดระวังแล้วปิดประตู

แต่ในขณะนั้นเอง มีขันทีคนหนึ่งวิ่งมาตะโกนว่า “ท่านหัวหน้าพ่อครัว กุ้ยเฟยมีรับสั่งว่าอยากเสวยหูฉลาม”

พ่อครัวใหญ่ผางจึงรีบร้อนออกไปจากห้องอีกครั้ง