บทที่ 1452

มิได้ วันนี้นางต้องเห็นให้ได้ว่าสิ่งใดอยู่ในกล่องนั้นกันแน่!

ลั่วชิงยวนจึงรีบร้อนกลับเข้าวังหลวง

สวมชุดนางกำนัลอีกครั้งแล้วปะปนเข้าไปในห้องเครื่อง

เมื่อถึงห้องเครื่อง ทุกคนก็กำลังวุ่นวายอยู่ในครัว จึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นนาง

ลั่วชิงยวนเองลองสังเกตการณ์ พบว่าพ่อครัวใหญ่ผางยังมิได้กลับมา

นางจึงฉวยโอกาสที่ไม่มีใครสังเกต ย่องเข้าไปในครัวเล็กของพ่อครัวใหญ่ผาง

หลบเข้าไปในตู้ที่หลบเมื่อคืนอีกครั้ง

รออยู่สักพัก พ่อครัวใหญ่ผางก็กลับมา

หลังจากสั่งการภายนอกแล้ว เขาก็เข้าไปในห้องเล็กห้องนั้นแล้วลงกลอนประตูอย่างระมัดระวัง

จากนั้นพ่อครัวใหญ่ผางก็ถือวัตถุดิบมาปรากฏตรงหน้าลั่วชิงยวน

ในระยะใกล้เพียงนั้น ลั่วชิงยวนสามารถเห็นทุกการกระทำของพ่อครัวใหญ่ผางบนโต๊ะได้อย่างชัดเจน

พ่อครัวใหญ่ผางก่อไฟก่อนแล้วนำสมุนไพรต้นหนึ่งแช่น้ำอุ่นไว้ล่วงหน้า

เขาฆ่าปลาแล้วชำแหละทำความสะอาด ใช้มีดแล่กระดูกปลาออกเหลือไว้เพียงส่วนเนื้อแล้วสับละเอียด

จากนั้นก็บดเต้าหู้แล้วตักใส่ภาชนะไว้

ในที่สุดพ่อครัวใหญ่ผางก็กำลังจะเปิดกล่องนั้น

ทว่าในขณะที่กล่องเปิดออก ลั่วชิงยวนก็หายใจติดขัด

ความเย็นเยียบแล่นริ้วไปตามสันหลัง

เพราะเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องนั้นคือทารก…

แต่เป็นทารกที่ตายแล้ว

ต่อมานางก็เห็นพ่อครัวใหญ่ผางหยิบมีดมาลงมือชำแหละ

ฝีมือการใช้มีดแล่อันชำนาญในตอนนี้กลับทำให้ลั่วชิงยวนรู้สึกคลื่นไส้

นางหลีกเลี่ยงมิได้ที่จะต้องเห็นกระบวนการทำอาหารทั้งหมดของพ่อครัวใหญ่ผางคนนี้

เมื่อเนื้อหยกละลายลิ้นจานสุดท้ายปรากฏตรงหน้า ลั่วชิงยวนก็แทบจะสำรอกออกมา

แต่นางทำได้เพียงอดกลั้น ควบคุมตนเองมิให้ส่งเสียงใด

หลังจากทำอาหารเสร็จ พ่อครัวใหญ่ผางก็รีบร้อนไปทำอาหารอื่นต่อ

เขานำวัตถุดิบที่เหลือมาสับรวมกันสองสามทีให้กลายเป็นเนื้อชิ้นเล็กชิ้นน้อย ปะปนกันจนมองมิออกว่าเป็นอะไร จากนั้นปิดฝา แล้วยกจานนั้นออกไป