บทที่ 1458

เมื่อเห็นเขาเขียนประโยคนั้นด้วยความตั้งใจ ในใจของลั่วชิงยวนก็บังเกิดความรู้สึกซาบซึ้ง

นางอดมิได้ที่จะยกยิ้ม “เงินทองมากมายถึงเพียงนั้น เจ้าจะช่วยหามาให้ข้าได้อย่างไร?”

“ที่จริงแล้วเจ้าแค่แจ้งเรื่องนี้แก่ฉินอี้ก็พอ”

“แล้วก็… เผยให้เกาเหมียวเหมี่ยวรู้ด้วยสักหน่อย”

เมื่อได้ยินดังนั้น คนใบ้ก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย และเขียนคำสามคำด้วยความเคลือบแคลงใจว่า “แน่ใจหรือ?”

ลั่วชิงยวนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “แน่ใจมาก!”

“เรื่องนี้ข้าขอฝากเจ้าด้วย!”

คนใบ้ยังคงมิเข้าใจว่านางจะกระทำสิ่งใด แต่ก็ยังคงพยักหน้า

ลั่วชิงยวนยกยิ้มมุมปาก “เช่นนั้นพวกเราค่อยพบกันในอีกสามวัน”

“ยามเที่ยงวัน ข้าจะรอเจ้าอยู่นอกเมือง”

คนใบ้พยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป

ครู่หนึ่ง โฉวสือชีก็เดินเข้ามา “ข้าได้ยินแล้ว เจ้าว่าจะหาเงินไปตลาดมืด”

“แต่เหตุใดจึงต้องบอกกล่าวแก่เกาเหมียวเหมี่ยวด้วยหรือ?”

ลั่วชิงยวนหัวเราะเบา ๆ “ข้ามีแผนของข้า”

“เช่นนั้นพวกเรายังต้องหาเงินอีกหรือไม่?” โฉวสือชีถาม

ลั่วชิงยวนยิ้มมีเลศนัย “มิต้อง รอให้เงินทองมาหาเองก็พอ”

“หา?” โฉวสือชีงุนงง

“เตรียมตัวเถิด พวกเราจะไปตลาดมืดกันโดยมิต้องนำเงินทองไปแม้แต่แดงเดียว แต่มีบางอย่างที่ต้องนำไปด้วย”

“บรรจุหีบอีกสองสามใบ”

โฉวสือชีพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”

......

หลังจากที่ฟู่เฉินหวนกลับไป เขาก็แจ้งเรื่องนี้แก่ฉินอี้

เกาเหมียวเหมี่ยวเห็นเขาจากระยะไกล จากนั้นฟู่เฉินหวนก็รีบออกไป

เกาเหมียวเหมี่ยวเยื้องย่างเข้ามาด้วยท่าทางหยิ่งผยอง ก่อนถามเสียงเย็น “พวกท่านคุยกระไรกัน?”

“เขาเห็นข้าแล้วรีบวิ่งหนีเร็วถึงเพียงนั้น กลัวองค์หญิงผู้นี้แล้วยังมิยอมคุกเข่าขออภัยอีกรึ?”

ฉินอี้ตกใจเล็กน้อย แล้วรีบอธิบาย “เหมียวเหมี่ยว เรื่องวันนี้ข้ารู้หมดแล้ว เขา…”