บทที่ 1479

“อีกทั้งช่างเรื่องบังเอิญจริง ๆ ที่โหยวหัวหนิงแต่งงานกับท่าน”

“เรื่องนี้มีเงื่อนงำหรือไม่ ท่านลองคิดดูให้ดี”

เมื่อได้ยินดังนั้น อวี๋หงก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด มองนางด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

“ว่ากระไรนะ?!”

“หั่นศพรึ?!”

น้ำเสียงของอวี๋หงทั้งตกใจทั้งโกรธ

ลั่วชิงยวนกล่าวอย่างใจเย็น “ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าข้ามิได้หลอกลวงท่านใช่หรือไม่?”

“วันพรุ่งข้าจะพาท่านไปยังเมืองแห่งภูตผี ทุกความจริงย่อมปรากฏ”

เมื่อได้ยินดังนั้น อวี๋หงก็จะมิเชื่อก็คงมิได้แล้ว

ทันใดนั้นเอง ผู้ที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาก็เริ่มสะอื้นไห้เบา ๆ

โหยวหัวหนิงอ่อนแรงยิ่งนัก นางพูดด้วยเสียงสะอื้นว่า “ขอโทษ…”

“ท่านพี่อวี๋ ข้าขอโทษ”

อวี๋หงพลันดวงตาแดงก่ำ มองนางด้วยความเหลือเชื่อ

โหยวหัวหนิงร่ำไห้ แล้วกล่าวว่า “ข้าสารภาพ เหตุผลที่ข้ากับพี่ชายเข้าหาพวกท่านก็เพื่อแย่งชิงทรัพย์สมบัติของพวกท่าน”

“พี่ชายให้ข้าเข้าหาท่าน ส่วนเขาเข้าหาอวี๋ตันเฟิ่ง”

“เพียงแต่หลังจากที่อวี๋ตันเฟิ่งจากบ้านไป ข้าก็คิดมาตลอดว่าพวกเขาทั้งสองครองรักอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข”

“ข้าจึงมิเคยเอ่ยถึงเรื่องนี้”

“ข้ามิคาดคิดว่า… พี่ชายข้าจะสังหารตันเฟิ่ง ข้ามิคาดคิดจริง ๆ…”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นของโหยวหัวหนิง มือที่อวี๋หงกอดนางไว้ก็ค่อย ๆ คลายออก

อวี๋หงร่างแข็งทื่อ มิอยากจะเชื่อหูตัวเอง

“แล้วเจ้าเล่า? เดิมทีคิดจะสังหารข้าเมื่อใด? แล้วจะแย่งชิงทรัพย์สมบัติของข้าไปงั้นหรือ?” อวี๋หงกล่าวด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ

โหยวหัวหนิงร้องไห้สะอึกสะอื้นยิ่งกว่าเดิม “ข้ามิได้คิด…”

“ท่านพี่อวี๋ ตั้งแต่ข้าติดตามท่าน ท่านดีต่อข้ามาก ข้าจะทนทำร้ายพวกท่านได้อย่างไร ข้ามิเคยคิดที่จะแย่งชิงทรัพย์สมบัติเลย”

อวี๋หงขมวดคิ้วกล่าวเสียงเย็น “ใช่ เพราะเจ้าได้สิ่งที่เจ้าต้องการไปแล้ว”

“เจ้าไม่มีพี่ชายเจ้าคอยช่วยเหลือ เจ้าคนเดียวทำเรื่องใหญ่เช่นนั้นมิได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น โหยวหัวหนิงก็ตกใจ