บทที่ 1486

ในเวลานั้นลั่วชิงยวนยังมิได้รู้สึกอะไร จนกระทั่งกลับไปแล้ว อวี๋หงจึงพานางไปยังที่ซึ่งเรียกว่าคลังสมบัติ

นางจึงได้ประจักษ์ถึงความมั่งคั่งของตระกูลอวี๋อย่างแท้จริง

เมื่อมองไปยังหีบทองคำอร่ามเรืองเต็มพื้น ลั่วชิงยวนมิอยากจะเชื่อ “ท่านพี่ เงินทองของท่านมากมายถึงเพียงนี้นับว่ามั่งคั่งกว่าบางแคว้นเสียอีก!”

นางทราบว่าเจ้าเมืองตลาดมืดร่ำรวย แต่คาดมิถึงว่าจะร่ำรวยถึงเพียงนี้

อีกทั้งเครื่องเรือนต่าง ๆ ในคฤหาสน์ของเจ้าเมือง ถึงจะวิจิตรงดงามแต่ก็มิได้หรูหราฟุ่มเฟือย

คาดมิถึงว่าสิ่งของที่หรูหราอย่างแท้จริงล้วนอยู่ในคลังสมบัติ

อวี๋หงยิ้ม แล้วกางมือออกพลางกล่าวว่า “หากเจ้าชอบ ก็เอาไปได้เลยตามสบาย”

“อย่างไรเสียสิ่งเหล่านี้ก็มิได้ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ตายไปก็เอาไปด้วยมิได้”

“ข้าไม่มีทายาท หากเก็บไว้ที่นี่ก็เป็นประโยชน์แก่คนนอกเปล่า ๆ”

คำพูดของอวี๋หงแฝงไว้ด้วยความนัยบางอย่าง

แต่ลั่วชิงยวนกลับมิเข้าใจ เพียงแต่ถามว่า “ท่านพี่มีเงินทองมากมายถึงเพียงนี้ มิคิดจะขยายกิจการของตลาดมืดให้กว้างขวางกว่านี้หรือเจ้าคะ?”

อวี๋หงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถามว่า “เจ้าหมายถึงแคว้นเทียนเชวียหรือ?”

อวี๋หงค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า ยกยิ้มพลางกล่าวว่า “มิใช่ว่ามิเคยคิด แต่ทางแคว้นเทียนเชวียไม่มีใครช่วยข้าดูแล”

“การไปติดต่อพ่อค้าและหารือทำข้อตกลงที่แคว้นเทียนเชวียมิใช่เรื่องง่าย พอคิดดูแล้ว ก็เลิกคิดดีกว่า”

“ข้าไม่มีใครข้างกาย ตัวคนเดียวช่างเหนื่อยล้าเกินกว่าจะดูแลเรื่องมากมายเช่นนั้น”

“ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้อาวุโสสองท่านที่ต้องดูแลด้วย”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “ก็จริง”

“แต่กิจการของท่านพี่ใหญ่โตถึงเพียงนี้ มิกลัวว่าจะมีผู้หมายปองอำนาจและทรัพย์สินของท่านหรือ? ท้ายที่สุดโหยวจิ้งเฉิงก็มุ่งเป้ามาที่ท่านเช่นนั้น”

อวี๋หงหัวเราะอย่างมิกังวล “หากโชคชะตากำหนดให้ต้องประสบเคราะห์กรรมเช่นนั้นก็คงต้องยอมรับมิใช่หรือ?”

“มิใช่ว่าทุกคนจะเหมือนพี่น้องสกุลโหยวที่สามารถทำได้ถึงเพียงนั้น”

“ข้าขอบอกเจ้าตรงนี้เลยว่า ที่คลังและหอสมบัติถูกสร้างไว้ใต้ดิน ก็เพราะที่นี่มีทางลับ”

“หากวันใดประสบภัยพิบัติร้ายแรงก็สามารถหลบหนีไปทางนี้ได้ ข้ามีเส้นทางของข้าเอง สามารถตรงไปยังแคว้นเทียนเชวียได้”

“เงินทองเหล่านี้ อย่างไรเสียก็เพียงพอให้ครอบครัวพวกเราใช้ชีวิตอยู่ที่แคว้นเทียนเชวียได้”

“ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากพวกเราจากไป กลไกที่นี่ก็จะเปิดทำงาน อุโมงค์ทั้งหมดจะถล่มลงมา สมบัติและเงินทองที่นี่ มิว่าใครก็อย่าหวังจะนำออกไปได้”

อวี๋หงกล่าวพลางนำลั่วชิงยวนเที่ยวชม

ลั่วชิงยวนตกตะลึงยิ่งนัก “เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้ ท่านกลับบอกข้าหรือ?”

อวี๋หงตบไหล่นาง แล้วกล่าวว่า “พวกเราเป็นพี่น้องกันแล้ว พี่ย่อมมิปิดบังเรื่องใดจากเจ้า ต่อไปที่นี่ก็คือบ้านเจ้า อย่าได้เกรงใจพี่เลย”