บทที่ 1504

“เจ้า!” นัยน์ตาของโฉวสือชีเต็มไปด้วยความโกรธ

“วางกระบี่ลง ยอมจำนนแต่โดยดีเสีย!”

ฉีอวี้มองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ ความหวังทั้งหมดฝากไว้ที่เขา

โฉวสือชีขมวดคิ้วแน่น หลังจากต่อสู้กับใจตนเองแล้ว เขาก็โยนกระบี่ทิ้งไป

คนของอวี๋หลินกระโจนเข้ามาจับตัวโฉวสือชีในทันที

โฉวสือชีมิได้ต่อสู้

“จับไปพร้อมกัน!”

อวี๋หลินเห็นว่าฟ้ามืดลงแล้ว จึงสั่งให้คนจับตัวทั้งสองมัดไว้ แล้วมุ่งหน้าไปยังลานประมูลทองคำ

......

ลั่วชิงยวนเพิ่งกินอาหารเย็นกับพ่อบุญธรรมเสร็จ จู่ ๆ ก็มีผู้คุ้มกันมารายงานว่า “มิดีแล้วขอรับ อวี๋หลินกำลังเกี้ยวพาราสีฉีอวี้อยู่บนถนน โฉวสือชีเข้าช่วยเหลือ จึงถูกจับตัวไปพร้อมกันขอรับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ลั่วชิงยวนก็รีบลุกขึ้นยืน “ว่ากระไรนะ?!”

“อวี๋หลินไปที่ใด?”

กล้าจับคนของนางได้อย่างไร!

“ไปที่ลานประมูลทองคำขอรับ!”

ลั่วชิงยวนรีบพาคนวิ่งออกจากประตูใหญ่ไปทันใด

......

ที่ลานประมูลทองคำ

ในห้องพัก โฉวสือชีและฉีอวี้ถูกมัดด้วยเชือก

ฉีอวี้หวาดกลัวมาก โฉวสือชีคอยปลอบโยนนางด้วยสายตาตลอดเวลา

แสดงว่าพวกเขาจะมิเป็นอะไร

เพราะที่นี่คือตลาดมืด อวี๋หลินมิสามารถก่อเรื่องใหญ่ได้

ทว่าการสบตากันของทั้งสองกลับถูกอวี๋หลินสังเกตเห็น เขาจึงคว้าถ้วยชาปาออกไป

กระแทกเข้าที่ศีรษะของโฉวสือชีพอดี

เลือดไหลทะลักออกมาทันใด

“ถูกข้าจับแล้ว ยังกล้ามาสบตากันตรงหน้าข้าอีกรึ!”