บทที่ 1506

เพียงแต่กระบี่ที่ฝูเหมิ่งสร้างขึ้นนั้นส่วนใหญ่เหมาะสำหรับฝูเหมิ่งเอง ทักษะกระบี่ของเขาบรรลุถึงขั้นที่คนและกระบี่หลอมรวมเป็นหนึ่งแล้ว

แต่เมื่อผู้อื่นถือกระบี่เล่มเดียวกัน กลับมิอาจบรรลุถึงขั้นและพลังฝีมือเช่นนั้นได้

คาดมิถึงว่าฝูเหมิ่งตายแล้ว แต่กระบี่ของเขาจะถูกขโมยออกมาประมูล

อวี๋หลินป่าวประกาศไปทั่วว่าตนเองคือเจ้าเมืองคนใหม่ในอนาคต คงหวังจะอาศัยตำแหน่งนี้กดราคากระบี่หมื่นทิศไว้ล่วงหน้ากระมัง

หากเป็นเช่นนั้น นางย่อมมิอาจปล่อยให้อวี๋หลินสมปรารถนาได้

มิเช่นนั้นหนี้บุญคุณนี้จะต้องตกเป็นของตลาดมืด

จากนั้นนางก็ออกคำสั่งในทันที “ให้ลานประมูลทุกแห่งจับตาดู หากมีข่าวคราวของกระบี่หมื่นทิศ อย่าปล่อยให้อวี๋หลินซื้อไปก่อนได้เป็นอันขาด”

“ขอรับ!”

จากนั้นก็รออีกห้าหกวัน

ในที่สุดกระบี่หมื่นทิศก็ปรากฏตัวขึ้น

เป็นไปตามคาด อวี๋หลินเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว รีบไปยังลานประมูล แล้วพาชายที่นำกระบี่มาไปยังโรงน้ำชาที่อยู่ข้าง ๆ

ขณะมองฝักกระบี่บนหลังของชายคนนั้นด้วยดวงตาเป็นประกาย “พี่ชาย นี่คือกระบี่หมื่นทิศใช่หรือไม่?”

อีกฝ่ายมองเขาอย่างระแวดระวัง “ท่านต้องการสิ่งใด?”

“คือว่าข้าอยากซื้อมัน! ท่านตั้งราคามาได้เลย!”

“และข้าคือหลานชายของเจ้าเมือง ท่านคงรู้จักเจ้าเมืองแห่งเมืองป้านกุ่ยใช่หรือไม่? เขาไม่มีบุตรชายหญิง ต่อไปข้าก็จะเป็นเจ้าเมืองคนใหม่ของเมืองป้านกุ่ย”

“ให้เกียรติข้าหน่อยเถิด ขายกระบี่หมื่นทิศให้ข้า”

“แล้วต่อไปท่านจะได้รับผลประโยชน์มากมาย”

เมื่อได้ยินดังนั้น อีกฝ่ายก็ลังเลแล้วกล่าวว่า “ท่านตั้งใจจะจ่ายเท่าไหร่?”

อวี๋หลินนับนิ้ว แล้วกล่าวว่า “พี่ชาย ท่านสามารถนำกระบี่หมื่นทิศมาได้ ก็คงจะนำกระบี่เล่มอื่นมาได้เช่นกัน”

“กระบี่เล่มอื่นข้าสามารถให้ราคาสูงได้ หากมีกระบี่ห้วงสวรรค์ก็ยิ่งดี”

“ต่อไปท่านมาขายของอื่นในลานประมูล ข้าให้เงินท่านเก้าส่วน ว่าอย่างไร?”

“ตอนนี้ทั่วทั้งตลาดมืดไม่มีใครมีคุณสมบัติเช่นนี้ ท่านเป็นคนแรก!”

อีกฝ่ายฟังแล้วก็ใจอ่อนจริง ถามว่า “ท่านรักษาคำพูดจริงหรือไม่?”