บทที่ 1525

ดังนั้นจึงได้ส่งกำลังทหารมายังที่แห่งนี้ก่อนล่วงหน้า เพื่อป้องกันภัยแต่เนิ่น ๆ

“เชียนฉู่ เจ้าสัญญากับข้าได้หรือไม่ว่า แม้สองแคว้นจะทำศึกกันจริง เจ้าก็ต้องรักษาชีวิตตนเองไว้ก่อน”

“อย่าได้เข้าไปพัวพันเด็ดขาด”

คฤหาสน์จี้เยวี่ยตั้งอยู่ในตำแหน่งที่พิเศษ หากเข้าไปเกี่ยวข้องย่อมตกอยู่ในอันตรายยิ่ง

ซ่งเชียนฉู่เกรงว่านางจะกังวล จึงพยักหน้า

“เอาเถิด นาน ๆ ทีท่านจะได้มาหา ข้าจะมิพูดถึงเรื่องน่าเศร้าเหล่านั้นแล้ว”

“ข้าไปทำขนมให้ท่านกินดีกว่า!”

ซ่งเชียนฉู่รีบลุกขึ้นวิ่งไปที่ห้องครัว

ฉู่จิ้งค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วถามว่า “สนใจเล่นหมากสักสองกระดานหรือไม่?”

“ได้เลย”

เมื่อมาถึงศาลาในสวน สายลมพัดโชยนำพาความเย็นสบายมาเล็กน้อย

ทั้งสองค่อย ๆ เล่นหมากด้วยกัน

ลั่วชิงยวนอดมิได้ที่จะถามว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าร่างของฟู่เฉินหวนถูกฝังไว้ที่ใด?”

คำถามนี้นางกล้าถามเพียงฉู่จิ้งเท่านั้น

เมื่อเอ่ยชื่อนี้ ในใจนางก็เจ็บปวดราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

ฉู่จิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง

ส่วนคนใบ้ที่ยืนอยู่ด้านหลังลั่วชิงยวนก็นิ่งไปทันที

ฉู่จิ้งอึ้งไปสักพัก แล้ววางหมากก่อนตอบว่า “อยู่ที่เมืองหลวง”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “สมควรแล้วที่ถูกนำกลับไปฝังที่เมืองหลวง”

“คงถูกฝังในสุสานหลวงแล้วกระมัง”

“ดูท่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสไปจุดธูปให้เขาแล้ว”

นางกลับไปเมืองหลวงมิได้แล้ว ยิ่งวังหลวงยิ่งมิอาจเข้าไปได้

ฉู่จิ้งฟังแล้วก็รู้สึกขมขื่นในใจ คำพูดหลายคำจุกอยู่ในลำคอ พยายามอย่างหนักแต่ก็จำต้องกลืนลงไป

“เฉินชีใจเหี้ยมอำมหิต เจ้าอยู่ข้างกายเขา เจ้าปลอดภัยดีหรือ?”