บทที่ 1535

ขณะนี้ฉีอวี้ยังคงห่วงใยลั่วชิงยวน

“เจ้าควรกลับไปอวิ๋นโจว”

“หา? เหตุใดหรือเจ้าคะ?”

เมื่อสิ้นคำนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น “คุณหนูใหญ่! คุณหนูใหญ่!”

มองไปตามเสียงจึงเห็นชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามา แต่ถูกผู้คุ้มกันคนหนึ่งขวางไว้ มิให้เข้าใกล้ลั่วชิงยวน

เมื่อฉีอวี้เห็นผู้มาเยือนก็ตกใจ “สือโท่ว เจ้ามาได้อย่างไร?”

ลั่วชิงยวนสั่งว่า “ให้เขาเข้ามาเถิด”

จากนั้นชายที่ชื่อสือโท่วก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา

“คุณหนูใหญ่ เกิดเรื่องแล้วขอรับ!”

ฉีอวี้พลันเกิดความรู้สึกมิดี “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

สือโท่วมีสีหน้าเศร้าโศก น้ำเสียงแฝงด้วยการร่ำไห้ “คุณหนูใหญ่ บ้านเราสิ้นแล้ว…”

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉีอวี้ก็ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง

“ว่ากระไรนะ? เจ้าพูดอะไร?!” ฉีอวี้มองเขาด้วยความเหลือเชื่อ

สือโท่วปาดน้ำตา “ท่านเจ้าเมืองกับฮูหยิน…”

“จวนเจ้าเมืองถูกสังหารสิ้นในชั่วข้ามคืน…”

ฉีอวี้ได้ยินดังนั้นก็ราวกับถูกสายฟ้าฟาด ทรุดตัวถอยหลังไปสองก้าว

เมื่อโฉวสือชีได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจเช่นกัน

กระไรนะ? จวนเจ้าเมืองหรือ?

เพียงแต่เขายังมิทันได้ถามมาก ก็รีบประคองฉีอวี้โดยสัญชาตญาณ

ลั่วชิงยวนใจหายวาบ เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เกิดเรื่องขึ้นแล้ว

ฉีอวี้ได้รับความกระทบกระเทือนอย่างมาก ดวงตาแดงก่ำก่อนจะวิ่งไปข้างหน้า

โฉวสือชีชะงักไป รีบหันมองลั่วชิงยวน ลั่วชิงยวนมีสีหน้าเคร่งขรึม “ไปเถิด ตามนางไป”

“พวกเราจะเตรียมตัวแล้วตามไป”

โฉวสือชีพยักหน้า จากนั้นก็รีบตามฉีอวี้ออกจากตลาดมืดไปพร้อมกับนาง

ลั่วชิงยวนมองจูลั่ว “ไปกับข้าหรือไม่?”