บทที่ 1542

ด้วยการปิดล้อมของผู้คนมากมายถึงเพียงนี้ วันนี้ลั่วชิงยวนย่อมต้องตายเป็นแน่!

ทว่าสิ่งที่นายท่านฉีและฮูหยินฉีคาดมิถึงคือ กระบี่เพลิงรักในมือของลั่วชิงยวนนั้นทรงพลังยิ่งนัก

เมื่อลูกธนูนับหมื่นพุ่งเข้ามา ลั่วชิงยวนก็กวาดกระบี่เพลิงรักในมือออกไป

ฟันลูกธนูนับมิถ้วนขาดสะบั้นทันใด

ปราณกระบี่สั่นสะเทือนทำให้ลูกธนูที่พุ่งมาสะท้อนกลับไป

มีผู้คนล้มลงด้วยคมธนูในทุกทิศทาง

โฉวสือชีปกป้องฉีอวี้ไว้ทั้งกาย

เมื่อฮูหยินฉีเห็นภาพนั้นก็ตกใจมาก แล้วตวาดว่า “พวกไร้ค่า!”

“นำธนูมา!”

ฮูหยินฉีหยิบธนูขึ้นมา แล้วเล็งไปที่ลั่วชิงยวน

ทันใดนั้น ลูกธนูก็พุ่งเข้ามา

โฉวสือชีอุทาน “ระวัง!”

สายตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา นางหันกายวูบหนึ่ง คมธนูในดวงตาพลันขยายใหญ่ขึ้น

นัยน์ตาของลั่วชิงยวนเย็นชา ร่างกายเปี่ยมจิตสังหาร ชักกระบี่ฟันออกไปอย่างแรง

นางคว้าปลายคมธนูไว้ แล้วหันกายโยนกลับไป พลังโจมตีอันดุดันพุ่งตรงเข้าใส่ฮูหยินฉี

ฮูหยินฉีกำลังจะยิงลูกธนูดอกที่สอง แต่ถูกคมธนูที่หักแล้วปักเข้าที่ไหล่อย่างแรง

ร่างกายทรงตัวมิอยู่ พลันถอยหลังไปหลายก้าว

“ฮูหยิน!” นายท่านฉีตกใจ รีบเข้าไปประคองฮูหยินฉี

“ฆ่านาง! จัดการฆ่านางให้ข้า!” ฮูหยินฉีคำรามด้วยความโกรธ

ลั่วชิงยวนกุมกระบี่เพลิงรักแน่น ทั้งร่างเปี่ยมด้วยรัศมีมุ่งสังหาร ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์ร้าย

นายท่านฉีมองลั่วชิงยวนในลานบ้านแล้วใจหายวาบ ความแข็งแกร่งของสตรีผู้นี้เหนือความคาดหมายของพวกเขามากนัก

“เจ้าจงป้องกันให้ดี” ลั่วชิงยวนกระซิบเตือนโฉวสือชี

โฉวสือชีพยักหน้า

จากนั้นลั่วชิงยวนก็เงื้อกระบี่กระโจนเข้าใส่ลูกธนูที่พุ่งมาอย่างห่าฝน