บทที่ 1543

“เช่นนั้นฉีอวี้ก็ยังมีชีวิตอยู่!”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในใจพลันเกิดข้อสันนิษฐานหนึ่งขึ้นมา

จากนั้นทั้งสองก็ลุกขึ้น รีบไปดูคนที่อยู่ในโลงศพ

ในขณะที่เปิดโลงศพ ลั่วชิงยวนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เป็นบิดาของฉีอวี้ เจ้าเมืองฉี

เพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก จู่ ๆ คนในโลงศพก็ลืมตาขึ้นมา แล้วยื่นมือทั้งสองข้างออกมาบีบคอของลั่วชิงยวน

ทันใดนั้นก็พุ่งกระโดดออกมาจากโลงศพ

ลั่วชิงยวนถูกบีบคอจนถอยกรูดออกไป ก่อนจะถูกอีกฝ่ายใช้แรงมหาศาลกระแทกเข้ากับกำแพงเต็มแรง

เมื่อมองเจ้าเมืองฉีที่อยู่ตรงหน้า ปรากฏว่าดวงตาของเขาแดงก่ำขุ่นมัว เต็มไปด้วยโทสะ ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ

โดยเฉพาะที่คอของเขา มีรอยเย็บปะติดปะต่อกัน แสดงว่าหัวนี้ถูกเย็บติดกลับไป

เขามิใช่มนุษย์แล้ว

มือที่บีบคอของนางนั้นออกแรงมาก ลั่วชิงยวนใกล้จะหายใจมิออกแล้ว

ส่วนโฉวสือชีก็ประสบสถานการณ์เดียวกัน บัดนี้ทั้งสองถูกบีบคอติดกำแพงจึงดิ้นมิหลุด

ในเวลานั้นเอง นายท่านฉีก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

เขาเดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผยพร้อมกับหัวเราะเยาะ “ลั่วชิงยวน พวกเจ้ามิได้มาช่วยฉีอวี้หรอกรึ หากพวกเจ้ากล้าสังหารบิดามารดาของฉีอวี้ ข้าจะดูว่าพวกเจ้ากับฉีอวี้จะยังมีความสัมพันธ์อันใดเหลืออยู่อีก”

คำพูดของนายท่านฉีเป็นการข่มขู่พวกนาง ทำให้พวกนางกลัว มิกล้าลงมือตามอำเภอใจ

โฉวสือชีมิกล้าลงมือสังหารจริง ๆ พยายามดิ้นรนสุดกำลัง ทั้งต่อยและเตะเต็มที่ หวังจะผลักอีกฝ่ายให้ถอยไป

แต่การโจมตีของเขาไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

ลั่วชิงยวนยกกระบี่เพลิงรักขึ้นอย่างมิเกรงใจ แล้วฟันลงไปยังมือที่บีบคอของนาง

เสียงดังฉัวะ!

แขนข้างหนึ่งกระเด็นหลุดไป

ทว่าในชั่วขณะนั้น ลั่วชิงยวนก็ตกตะลึง

ปรากฏว่าด้านในรอยขาดของแขนคือเหล็ก!