บทที่ 1545

ทั้งสองฝ่ายต่างชักกระบี่ออกมา จ้องมองหน้ากันด้วยความเป็นศัตรู

ลั่วชิงยวนเห็นว่าพวกเขากำลังจะต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งแม่ทัพคนต่อไป

แต่นางไม่มีเวลาให้เสียไปอีกแล้ว

“แม่ทัพจี้ ข้ามีธุระอื่น เรื่องที่นี่ข้าขอฝากท่านไว้ ไม่มีปัญหาใช่หรือไม่?”

ลั่วชิงยวนถาม

จี้เฉียนตอบตกลงโดยมิลังเล “ไม่มีปัญหา!”

จากนั้นลั่วชิงยวนก็พาโฉวสือชีและหุ่นเชิดสองตัวรีบออกจากจวนตระกูลฉีไป

วังเหิงมองแผ่นหลังของลั่วชิงยวนที่ออกไปอย่างโกรธเคือง “จับตัวพวกนั้นมา! อย่าให้ออกไปได้!”

ในขณะที่วังเหิงเงื้อกระบี่ฟาดฟัน จี้เฉียนก็รีบพุ่งเข้าไปขวางวังเหิงไว้

ทั้งสองฝ่ายเข้าสู่การต่อสู้อย่างดุเดือดในทันที

ส่วนพวกลั่วชิงยวนนั้นฉวยโอกาสช่วงชุลมุนหนีออกไป

มิไกลนัก จูลั่วและสือโท่วกำลังพาคนมาสมทบ

สือโท่วถามด้วยความร้อนใจ “คุณหนูเล่า? คุณหนูใหญ่อยู่ที่ใด?”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว “ฉีอวี้มิได้อยู่ที่นั่น”

“ขบวนเจ้าสาวที่เราเห็นบนถนนก่อนหน้านี้น่าจะเป็นฉีอวี้!”

การที่ใช้ฉีอวี้ข่มขู่ลั่วชิงยวนให้มาติดกับดักเป็นเพียงกลลวงเท่านั้น

ประการแรกคือ เพื่อถ่วงเวลา ประการที่สองคือ เพื่อสังหารลั่วชิงยวน

“สือโท่ว เจ้าไปหาที่ปลอดภัย จัดการสองคนนี้ไว้ก่อน จำไว้ว่าห้ามแก้เชือก!”

“พวกเขามิใช่คนแล้ว มิใช่ท่านเจ้าเมืองและฮูหยินของเจ้าแล้ว อย่าได้ใจอ่อน!”

ลั่วชิงยวนกำชับ

สือโท่วเห็นเจ้าเมืองและฮูหยินที่กลายเป็นเช่นนั้นก็โศกเศร้าเสียใจจนมือสั่นเทา

จากนั้นสือโท่วก็รับช่วงพาเจ้าเมืองและฮูหยินออกไปพร้อมคนอื่น ๆ อย่างรวดเร็ว

ส่วนลั่วชิงยวนก็พาโฉวสือชีและจูลั่วรีบควบม้าจากไป

นางให้คนสอบถามข่าวคราวบนท้องถนน ได้ความว่า ขบวนเจ้าสาวได้ออกจากเมืองไปแล้ว ทั้งสามจึงรีบออกจากเมืองในทันที