บทที่ 161

สายตาของลั่วชิงยวนครบกริบ นางดึงคอเสื้อของนักทำนายชะตาไว้ “เห็นหรือยัง! ต่อให้เจ้าใส่ร้ายข้า คนที่อยู่เบื้องหลังก็ไม่ปล่อยเจ้าไปอยู่ดี!”

วางแผนถึงตัวนางงั้นหรือ? นางจักต้องถามออกมาให้ได้ว่าผู้อยู่เบื้องหลังคือใคร!

นักทำนายชะตามองแมลงที่ถูกทุบจนเละ ในใจของเขาสั่นคลอน แต่นัยน์ตากลับฉายแววเด็ดขาด “ตกในมือเจ้า จะมีจุดจบ ดี ๆ งั้นรึ?”

สิ้นเสียง เขาก็กัดพิษที่ซ่อนไว้ในปากจนแตกทันที

สายตาของลั่วชิงยวนเย็นลง รู้ตัวทันทีว่าเขาอยากกัดพิษฆ่าตัวตาย จึงเหวี่ยงหมัดเข้าไปอย่างแรง

แรงเสียจนนักทำนายชะตาหน้าเบี้ยว ฟันหลุดไปสองซี่ ยาพิษเองก็หล่นออกจากปาก

ฟู่เฉินหวนเห็นเข้า เขาขมวดคิ้วอย่างแรง การตอบสนองอันว่องไวนี้ มิเหมือนคุณหนูตระกูลชั้นสูงธรรมดาคนหนึ่ง

นางโดนใส่ร้ายจึงอยากยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง หรือนางกำลังถือโอกาสแลกความเชื่อใจจากเขากันแน่?

ลั่วชิงยวนหยิบเชือกมาเส้นหนึ่งมัดตัวนักทำนายชะตาไว้ พร้อมกับกล่าวเย็น ๆ “อย่าคิดจะตาย!”

“ในเมื่อเจ้ามิยอมให้ความร่วมมือดี ๆ งั้นคงต้องให้เจ้าได้รับความทรมานหน่อยเสียแล้ว”

นางผลักนักทำนายชะตาให้เดินออกไปทางด้านนอก จนมาถึงด้านหน้าฟู่เฉินหวน นางมองเขาอย่างเย็นชา “หม่อมฉันเป็นคนจับตัวเขาได้ หม่อมฉันเป็นคนสอบปากคำเอง! ขอท่านอ๋องอย่าได้แทรกแซง!”

เห็นหน้าฟู่เฉินหวน หน้าอกนางยังคงรู้สึกอึดอัดและเจ็บปวด

นางเสียใจที่ช่วยเขาจริง ๆ

ชายผู้นี้ มีแต่ความสงสัยที่ไร้ที่สิ้นสุดกับนาง นางทำไปเพื่ออะไรกัน

“แล้วก็ เมื่อจบเรื่องนี้ ท่านอ๋องโปรดมอบหนังสือหย่าให้หม่อมฉันด้วยเถิด!”

เสียงที่เด็ดเดี่ยวและเย็นชาของนางราวกับอัสนี ผ่าลงกลางใจของฟู่เฉินหวน

เขาทั้งรู้สึกตะลึงและขบขัน

ในครานั้น เป็นนางเองมิใช่หรือที่เข้ามาแต่งงานแทน พยายามสุดชีวิตเพื่อแต่งเข้ามาในตำหนักอ๋องหนำซ้ำยังวางยาเขา เพราะอยากให้ระหว่างเขาและนางนั้นสุกงอม

บัดนี้ ผู้ที่มาขอหนังสือหย่าก็เป็นนาง

หรือนี่เป็นแผนเล่นตัวอะไรของนางงั้นหรือ?

เมื่อได้สติ ร่างเย็นชาได้เดินไปไกลเสียแล้ว

ระหว่างทางกลับ ลั่วชิงยวนกดหน้าอกที่รู้สึกทรมานเป็นพิเศษเอาไว้ นางดึงตัวนักทำนายชะตาพร้อมเอ่ยถาม “ใส่ร้ายข้ามีประโยชน์อะไรต่อเจ้า? อีกฝ่ายก็จะสังหารเจ้าอยู่ดี”