บทที่ 179

”ท่านป้า อยากพูดอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถิด ไม่ต้องมากมารยาทหรอก” ลั่วชิงยวนยิ้มอ่อนหวานและมองหลิวฮุ่ยเซียง

เมื่อได้ยินคำว่าป้าอีกครั้งก็ทำให้หลิวฮุ่ยเซียงทนไม่ไหวอีกต่อไป นางยกมือขึ้นจะตบและบอกว่า “หุบปาก”

ลั่วชิงยวนนั้นทั้งตาไว มือไว นางเตะหลิวฮุ่ยเซียงทันที

ลูกเตะนั้นซัดใส่ร่างของหลิวฮุ่ยเซียงจนนางกระเด็น

เมื่อเวินซีหลันเห็นดังนั้น นางก็รีบก่อกระแสลมลูกหนึ่งและใช้พลังนั้นพัดส่งหลิวฮุ่ยเซียงออกไปนอกหอ

ตอนนั้นเองสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

ทุกคนต่างตกตะลึงตาค้าง

ตูม

จากนั้นก็มีเสียงดังสนั่น

ทุกคนรีบวิ่งไปดู และเห็นหลิวฮุ่ยเซียงตกลงไปในน้ำ มีน้ำสาดกระจายไปทั่ว

“ตายแล้ว”

“ลั่วชิงยวนคนนี้กล้าเกินไปแล้ว”

“รีบไปช่วยคนเร็ว”

ทั้งหอเริงรมย์พลันชุลมุน

ฟู่เฉินหวนเองก็โดนจักรพรรดิฟู่จิ่งหานที่ปลอมตัวเป็นสามัญชนลากมาที่หอเริงรมย์

“พี่สาม ท่านมาดูกับข้าสิ ได้ยินมาว่าหอเริงรมย์นั้นน่าสนใจยิ่ง แต่ข้ายังไม่เคยมาที่นี่มาก่อน”

ฟู่เฉินหวนส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “หากว่าไทเฮาทรงรู้ว่าพระองค์ทรงแอบออกมาจากวังหลวงอีกแล้ว พระนางต้องเรียกไปตำหนิอีกแน่”

“ข้าไม่ได้ออกจากวังมาครึ่งปีแล้วนะ ข้าอึดอัดจะตายอยู่แล้ว”

ฟู่จิ่งหานดึงฟู่เฉินหวนฝ่าฝูงชนเพื่อจะเข้าไปในหอเริงรมย์ แต่กลับเห็นคนของหอเริงรมย์กำลังกระโดดน้ำลงไปช่วยคน