บทที่ 189

“หากคุณหนูหลิวจะโกงจริง ๆ ข้าก็คงทำอะไรท่านมิได้ แต่อย่างน้อยก็ควรหาเหตุผลดี ๆ มาใส่ร้ายข้า”

พูดจบ หลิวฮุ่ยเซียงขาอ่อน ล้มพับลงพื้นอย่างรุนแรง

ลั่วอวิ๋นสี่ตกใจ รีบขึ้นไปพยุงอย่างร้อนรน “พี่หลิว!”

หลิวฮุ่ยเซียงราวกับวิญญาณถูกชักออกจากร่าง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

ร่างกายก็สั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้

รอบด้านดังเป็นเสียงซุบซิบ

แต่เพราะหลิวฮุ่ยเซียงเป็นฝ่ายพูดถึงเวินซีหลานขึ้นมาก่อน ในมุมจึงมีคนเอ่ยปากพูดขึ้นเสียงเบา “ข้านึกออกแล้ว ฮูหยินก่อนหน้านี้ของฉินไป๋หลี่ ชื่อเวินซีหลาน”

“แต่เวินซีหลานหนีไปกับชายอื่น หลิวฮุ่ยเซียงจึงขึ้นเป็นฮูหยินเอก หากเช่นนี้ นางจะขานเวินซีหลานว่าพี่ก็มิผิด”

สิ้นประโยคนี้ จึงมีคนถามขึ้นอย่างสงสัย “หนีไปกับชายอื่นหรือ? แต่ในฝันของลั่วชิงยวนบอกนางถูกคนไม่ดีใส่ร้ายมิใช่หรือ”

มุมปากของลั่วชิงยวนเผยเป็นรอยยิ้มที่สังเกตเห็นได้ยากขึ้น

เป้าหมายของนางสำเร็จแล้ว

เพียงแต่ไม่คิดว่า หลังจากที่เวินซีหลานเกิดเรื่อง จนถูกป้ายร้ายว่าหนีไปกับชายอื่นด้วย

ใครจะรู้ นางและลูกชายถูกคร่าชีวิต คุมขังอยู่ในภาพวาดและรับความทรมานจากไฟกล้าอย่างไร้ที่สิ้นสุด

นางถูกทรมานจวนตาย แต่กลับไม่มีผู้ใดจำนางได้ หรือที่จำ ก็มีเพียงคำด่าทอน

หลิวฮุ่ยเซียงช่างร้ายกาจเสียจริง!

เวินซีหลานทั้งเจ็บปวดและเกรี้ยวกราด จนควบคุมอารมณ์มิได้ ลั่วชิงยวนสังเกตเห็น

จึงรีบเดินขึ้นหน้าไปเก็บภาพวาด

จากนั้นก็มองไปทางหลิวฮุ่ยเซียง “คุณหนูหลิว คำสัญญาระหว่างท่านและข้า ยังนับอยู่หรือไม่? แพ้ก็ต้องยอมรับ ท่านบอกเองว่าเป็นหลานสะใภ้ของท่านแม่ทัพใหญ่ฉิน อย่าทำจวนแม่ทัพใหญ่เสียหน้าล่ะ!”